Özellikle eğitimin, emeğin yeniden üretimi ve kurulu düzene uygun, itaatkâr insanlar yetiştirme işlevleri gelinen aşamada insan karakterini tahrip eden, insanı kendine, ürettiği ürüne ve doğaya yabancılaştıran bir noktaya ulaştırmış durumda.

Bedel hep yüksektir. Çünkü doğru zaman ister; sistem ise hız ister, sessizlik ister, uyum ister.

Şam Baharı’nda kaçırılan fırsat, bugün başka bir biçimde geri dönmüş olabilir. Asıl mesele, Türkiye’nin bu kez kısa vadeli projeler yerine kalıcı ve rasyonel bir Suriye politikası kurup kuramayacağıdır.

Görgüzel, yaşananları “planlı bir itibar suikastı” olarak nitelendirdi.

Alevilerin “tanındıkça tahammül edilen” bir topluluk değil, eşit yurttaşlık temelinde saygı duyulması gereken asli bir unsur olduğu vurgulandı.

Sivil toplumun “iyilik maskesi” düşerken, geriye sadece karşılıklı kullanılmışlığın yarattığı o soğuk ve etik dışı sessizlik kalacak gibi görünüyor.

Hacı Bektaş-ı Veli Kültür Derneği Başkanı Abbas Tan; “Amacımız; Cumhuriyet Halk Partisi’ni veya partilileri suçlamak, birilerine rant sağlamak, herhangi bir kişinin ya da grubun siyasi geleceğiyle oynamak değildir. Amacımız; varsa bir yanlışı düzeltmek, haddini aşan bir söylem söz konusuysa, Alevi kamuoyundan ve sağduyulu partililerden özür dilenmesini sağlamaktır.” dedi.

Türkiye’nin meselesi “kimin yanında duracağı” değil; nasıl kalkınacağı ve nasıl güçlü kalacağıdır.