Emekçi kadınlar, hem kapitalist sömürünün hem de emperyalist militarizmin en ağır yükünü taşıyor.
NATO’nun genişleme politikaları ve artan askeri harcamalar, kaynakları eğitimden, sağlıktan, kreşlerden ve sosyal desteklerden çekerek kadın emeğini iki kat daha fazla ezmektedir.
Ülkemizde kadın işçiler fabrikalarda, atölyelerde ve hizmet sektöründe düşük ücretlerle, güvencesiz koşullarda çalışırken, NATO’ya ayrılan milyarlarca dolarlık bütçe kadınların temel ihtiyaçlarını karşılamayı imkânsız hale getiriyor. Kreşler yetersiz, bakım hizmetleri pahalı, eşit ücret uzak bir hayal.
Aynı anda ev içi ücretsiz emek yükü de omuzlarında. Bu tablo tesadüf değil; emperyalist ittifakların dayattığı militarist ekonomiyle doğrudan bağlantılıdır.
NATO’nun savaş ve gerilim politikaları, özellikle Ortadoğu ve Avrupa’da kadınları en fazla etkiliyor.
Savaş ve çatışmalar kadınları göç yollarına düşürüyor, şiddet döngüsüne sokuyor, işgücü piyasasından dışlıyor. Ülkemizde ise NATO’ya uyumlu savunma harcamaları arttıkça, kadın istihdamını destekleyecek sosyal politikalar bir kenara itiliyor. Askeri ittifakların yarattığı güvenlikçi ortam, sendikal hakları ve kadın örgütlenmelerini de baskı altına alıyor.
Emekçi kadınlar bu düzeni en iyi bilenlerdir. Grevlerde, direnişlerde en önde yer alırken, aynı zamanda barış talebini de yükseltiyorlar. Çünkü bilirler ki; silahlanmaya ayrılan her kuruş, çocuklarının geleceğinden, kendi insanca yaşama hakkından çalınmaktadır.
Gerçek çözüm, NATO’ya bağımlı militarist politikalara karşı durmak ve kaynakları halkın, özellikle emekçi kadınların ihtiyaçlarına yönlendirmektir. Eşit ücret, kreş, güvenceli iş ve toplumsal cinsiyet eşitliği talepleriyle anti-emperyalist mücadele birleştirilmelidir.
Emekçi kadınlar, hem sınıf hem cinsiyet sömürüsüne hem de emperyalist ittifaklara karşı direnmeye devam edecek. Sınıfsız, cinsiyetsiz ve savaşsız bir dünya için örgütlenmek, bugünün en acil görevidir.