CHP, tarihsel olarak devlet geleneği ile demokratik dönüşüm arasında sıkıştığı her dönemde, Kürt meselesinde çözüm üretme kapasitesini yitirmiştir. Devletin güvenlikçi diliyle konuşulan hiçbir sorun, demokratik yöntemlerle çözülemez.

Akran zorbalığı artık sınıf duvarlarını aşarak sokaklara ve dijital dünyaya taşan toplumsal bir cinnet halini aldı. Polisiye tedbirlerin ve disiplin cezalarının yetersiz kaldığı bu noktada sormamız gereken asıl soru şu: Bu çocuklar merhameti nerede unuttu?

Ortadoğu’da emperyalist güçlerin Kürtlere yönelik saldırıları yalnızca jeopolitik çıkarlarla açıklanamaz. Asıl hedef, Rojava’da filizlenen Kadın Devrimidir.

CHP artık halkın değil, bir avuç hesabın partisi gibi yönetiliyor.

Birçok genç, bu panelleri kullanmayı bir “oyun” veya “şaka” olarak görüyor. Fakat gerçek çok başka.

Görgüzel, yaşananları “planlı bir itibar suikastı” olarak nitelendirdi.

Alevilerin “tanındıkça tahammül edilen” bir topluluk değil, eşit yurttaşlık temelinde saygı duyulması gereken asli bir unsur olduğu vurgulandı.

Sivil toplumun “iyilik maskesi” düşerken, geriye sadece karşılıklı kullanılmışlığın yarattığı o soğuk ve etik dışı sessizlik kalacak gibi görünüyor.