Anketler Gerçeği mi Ölçüyor, Algıyı mı İnşa Ediyor?
Siyasetin İstatistikle İmtihanı
SİYASET YUKARIDAN DEĞİL, TOPLUMDAN İNŞA EDİLMELİ
İşte bütün bu tablo bize aslında daha büyük bir gerçeği gösteriyor:
Türkiye’nin yalnızca iktidar değişimine değil, siyasetin yeniden inşasına ihtiyacı var.
Çünkü mesele artık yalnızca hangi partinin kaç puan aldığı değildir.
Mesele, siyasetin toplumla kurduğu ilişkinin niteliğidir.
Bugün muhalefetin önündeki en büyük sorunlardan biri, siyasetin giderek toplumdan uzaklaşmasıdır.
Parti merkezleri kendi hesaplarını yapıyor.
Liderler kendi siyasi geleceklerini planlıyor.
Anket şirketleri seçmenin eğilimlerini ölçüyor.
Sosyal medya ekipleri algı yönetiyor.
Delege hesapları yapılıyor.
Koltuk mücadeleleri yürütülüyor.
Ama bütün bunların arasında sıradan yurttaşın gerçek hayatı siyasetin merkezinden uzaklaşıyor.
Oysa siyaset önce toplumda kurulmalıdır.
Mahallede…
Köyde…
İlçede…
İşyerinde…
Tarlada…
Pazarda…
Üniversitede…
Esnafın dükkânında…
Emeklinin sofrasında…
Siyaset buralarda yeniden kurulmadan, yalnızca parti merkezlerinde yapılan kadro ve lider değişiklikleriyle gerçek bir dönüşüm yaratmak mümkün değildir.
TOPLUM SİYASETE MÜDAHİL OLMAZSA, SİYASET TOPLUMU SEÇİMDEN SEÇİME HATIRLAR
Türkiye’nin en temel sorunlarından biri de budur.
Seçim yaklaşınca vatandaş hatırlanıyor.
Kapılar çalınıyor.
Kahveler dolaşılıyor.
Pazarlar geziliyor.
Esnaf ziyaret ediliyor.
“Milletimizin yanındayız” deniliyor.
Sonra seçim bitiyor.
Siyaset yeniden kendi içine kapanıyor.
Vatandaş ise kendi sorunlarıyla baş başa bırakılıyor.
Bu düzen değişmek zorunda.
Çünkü yurttaş yalnızca oy veren kişi değildir.
Vatandaş, siyasetin öznesidir.
Siyasetçinin görevi vatandaşın kapısını yalnızca oy istemek için çalmak değil; vatandaşın taleplerini siyasi programa dönüştürmektir.
Bu nedenle gerçek demokratik dönüşüm yukarıdan aşağıya değil, aşağıdan yukarıya kurulmalıdır.
Toplum siyasete müdahil olmalıdır.
Mahalleler söz sahibi olmalıdır.
Yerel örgütler güçlendirilmelidir.
Parti üyeleri yalnızca kongre dönemlerinde hatırlanmamalıdır.
Vatandaşın talepleri karar alma mekanizmalarına taşınmalıdır.
YERELDEN BAŞLAMAYAN DEĞİŞİM, MERKEZDEKİ KOLTUK DEĞİŞİMİDİR
Türkiye’de siyasetin yeniden inşasının başlangıç noktası yerel siyaset olmalıdır.
Çünkü vatandaşın devleti hissettiği yer Ankara kadar mahallesidir.
Belediye kadar ilçe örgütüdür.
Parti genel merkezi kadar köy toplantısıdır.
Siyasetçinin televizyon ekranındaki görüntüsü kadar, vatandaşın karşısındaki gerçek yüzüdür.
Bu nedenle güçlü bir muhalefet;
önce yerelde güven kazanmalıdır.
İnsanların sorunlarını dinlemeli.
Yerel ekonomik sorunları bilmeli.
Esnafın borcunu anlamalı.
Çiftçinin üretim maliyetini takip etmeli.
Gençlerin işsizlik ve gelecek kaygısını bilmeli.
Kadınların gündelik hayatını anlamalı.
Emeklinin geçim mücadelesini görmeli.
Ve bunları yalnızca konuşmamalı;
çözüm önerilerine dönüştürmelidir.
Yerelde bunu başaramayan bir siyasi yapının ülke yönetimine talip olması, yalnızca seçim matematiğine güvenmek olur.
PARTİLERDEKİ ÇÜRÜMEYİ SADECE LİDERLER DEĞİŞTİREREK DURDURAMAZSINIZ
Bugün Türkiye’deki siyasi partilerin önemli bir bölümünde yaşanan sorunların temelinde yalnızca liderler yoktur.
Sorun aynı zamanda siyasi kültürdür.
Sadakat, liyakatin önüne geçiyorsa…
Parti içi demokrasi yerini dar kadro hesaplarına bırakıyorsa…
Üye yalnızca seçim döneminde hatırlanıyorsa…
Örgütler toplumun değil, birkaç kişinin siyasi kariyerinin aracı haline geliyorsa…
Eleştiri ihanet olarak görülüyorsa…
Siyaset üretmek yerine koltuk paylaşımı konuşuluyorsa…
orada sorun yalnızca bir kişinin değişmesiyle çözülmez.
Sistem değişmelidir.
Siyasetin işleyiş biçimi değişmelidir.
Partilerin toplumla ilişki kurma biçimi değişmelidir.
Üyelik anlayışı değişmelidir.
Yerel örgütlerin gerçek anlamda güçlendirilmesi gerekir.
Ve en önemlisi:
Siyaset yeniden toplumun denetimine girmelidir.
TOPLUM SEYİRCİ DEĞİL, SİYASİ AKTÖR OLMALIDIR
Bugün vatandaş çoğu zaman siyaseti televizyondan izliyor.
Bir lider konuşuyor.
Bir anket açıklanıyor.
Bir sosyal medya kampanyası başlıyor.
Bir siyasi kavga büyüyor.
Bir başka anket geliyor.
Rakamlar değişiyor.
Manşetler değişiyor.
Ama vatandaşın hayatındaki sorunlar değişmiyor.
İşte siyasetin bu kısır döngüyü kırması gerekiyor.
Toplum yalnızca siyaseti izleyen değil, siyaseti şekillendiren güç haline gelmelidir.
Çünkü gerçek demokrasi;
seçimden seçime oy istemek değildir.
Gerçek demokrasi;
seçimler arasında da halkın sözünü siyasete taşıyabilmektir.
MUHALEFETİN YENİDEN İNŞASI ANKET MASASINDA DEĞİL, TOPLUMUN İÇİNDE BAŞLAMALI
Bu nedenle muhalefetin önündeki asıl görev yeni bir anket stratejisi kurmak değildir.
Yeni sloganlar üretmek de değildir.
Birbirinden daha yüksek oy oranı açıklamak hiç değildir.
Asıl görev:
Toplumla yeniden bağ kurmaktır.
Örgütleri yeniden kurmaktır.
Yerelden güçlenmektir.
Liyakati esas almaktır.
Parti içi demokrasiyi işletmektir.
Üyeyi siyasetin öznesi haline getirmektir.
Gençleri yalnızca sosyal medya çalışmalarında değil, karar mekanizmalarında görmekten geçer.
Kadınları yalnızca seçim kampanyalarında değil, siyasi karar süreçlerinde etkin hale getirmekten geçer.
Ve bütün bunların üzerinde:
Vatandaşın güvenini yeniden kazanmaktan geçer.
Çünkü güven, anket şirketlerinden satın alınamaz.
Algı operasyonlarıyla üretilemez.
Sloganlarla kurulamaz.
Güven, emekle ve zamanla kazanılır.
ARTIK SORU “KİM ÖNDE?” DEĞİL, “KİM HAZIR?” OLMALI
Türkiye’nin önümüzdeki dönemde sorması gereken soru budur.
Kim yüzde 30?
Kim yüzde 35?
Kim yüzde 40?
Kim kimin önünde?
Bunlar elbette siyasi açıdan önemlidir.
Ama asıl soru daha büyüktür:
Kim Türkiye’yi yönetmeye gerçekten hazır?
Kim ekonomi için uygulanabilir bir program hazırladı?
Kim adalet sistemi için somut bir yol haritası ortaya koydu?
Kim eğitim sorununu çözecek?
Kim tarımı ayağa kaldıracak?
Kim gençlere Türkiye’de gelecek kurabilecekleri bir ülke yaratacak?
Kim emeklinin sofrasını büyütecek?
Kim liyakati devlet yönetiminin temel ilkesi haline getirecek?
Kim kendi partisinde demokrasiyi gerçekten işletecek?
Kim toplumun karşısına yalnızca sloganla değil, programla çıkacak?
İşte seçim günü geldiğinde seçmenin bakacağı yer burası olacaktır.
ÇÜNKÜ DEĞİŞİM SADECE İKTİDAR DEĞİŞİMİ DEĞİLDİR
Türkiye’nin ihtiyacı yalnızca iktidarın değişmesi değildir.
Türkiye’nin ihtiyacı siyasetin değişmesidir.
Siyasetin dili…
Siyasetin kültürü…
Siyasetin örgütlenme biçimi…
Siyasetin toplumla ilişkisi…
Siyasetin hesap verme anlayışı…
Ve siyasetin vatandaşa bakışı değişmelidir.
Toplum siyasete müdahale etmezse, siyaset toplumu seçimden seçime hatırlamaya devam eder.
Ama toplum siyasetin gerçek sahibi olduğunu hatırlarsa;
partiler kendilerini yenilemek zorunda kalır.
Liderler hesap vermek zorunda kalır.
Örgütler demokratikleşmek zorunda kalır.
Anketler gerçek anlamını bulur.
Ve siyaset yeniden vatandaşın hayatına dokunmaya başlar.
SON SÖZ: SİYASETİ MİLLET YENİDEN KURMALIDIR
Bugün bütün siyasi partilere söylenecek söz aslında çok basit:
Millet sizin arkanızda olmak zorunda değil.
Siz milletin yanında olmak zorundasınız.
Milletin sizi desteklemesini beklemek yerine, önce milletin sorunlarını anlamak zorundasınız.
Anketlerde yüksek çıkmayı beklemek yerine, toplumun güvenini kazanmak zorundasınız.
Birbirinizle yarışmak yerine, Türkiye’nin sorunlarına çözüm üretmek zorundasınız.
Ve en önemlisi:
Siyaseti yeniden toplumun içine taşımak zorundasınız.
Çünkü siyaset toplumdan koparsa çürür.
Partiler toplumdan koparsa küçülür.
Örgütler toplumdan koparsa tabela haline gelir.
Liderler toplumdan koparsa yalnızlaşır.
Ama toplum siyasete müdahil olursa;
siyaset yeniden nefes alır.
Bu nedenle Türkiye’nin önündeki asıl mesele yalnızca bir sonraki seçimin sonucunu tahmin etmek değildir.
Asıl mesele:
Bir sonraki Türkiye’yi kimlerin ve nasıl inşa edeceğidir.
Ve bu inşa;
anket şirketlerinin masasında değil,
parti genel merkezlerinin koridorlarında değil,
sosyal medya hesaplarında değil,
toplumun içinde başlamalıdır.
Mahalleden…
Köyden…
İlçeden…
Yerelden…
Ve en sonunda Türkiye’nin tamamından yükselen bir siyasi iradeyle.
Çünkü unutmayalım:
Toplum siyasete müdahale etmezse, siyaset toplumu seçimden seçime hatırlar.
Ama toplum siyasetin öznesi olursa;
siyaset artık milleti yönetmeye değil, milletle birlikte ülkeyi yönetmeye başlar.
İşte gerçek demokratik dönüşüm budur.
Anketlerin değil, toplumun siyaseti.
Liderlerin değil, yurttaşın siyaseti.
Koltukların değil, halkın siyaseti.
Ve sonunda:
Milletin gerçekten arkasında olduğu değil, milletin gerçekten içinde olduğu bir siyaset.