Aynı dağa iki farklı yerden bakıldığında görülen manzara değişir. Bir yüzünde heybet, diğer yüzünde sertlik; bir tarafında ihtişam, öbüründe çıplak gerçeklik vardır. Ararat’a bir de böyle bakmak gerekir: Görmekle bakmak arasındaki farkı hatırlamak için.
Tarih de böyledir. Resmi kayıtlar, çoğu zaman iktidarın aynasıdır; parlatılmış, törpülenmiş, gerektiğinde unutturulmuş bir anlatı sunar. Oysa tarihin öteki yüzü; bastırılanların, susturulanların, kayıtlara geçmeyenlerin hikâyesidir. Bu yüzden sadece resmi belgelerle yetinenler, gerçeği değil, gerçeğin izin verilen kısmını görür. Ve bu, tarihin kirinin nesilden nesile aktarılmasından başka bir şey değildir.
Bugün yaşanan siyasal tartışmalara da buradan bakmak gerekir. Çünkü mesele yalnızca bir partinin iç meselesi değildir; mesele, hakikatin nasıl algılandığı ve nasıl çarpıtıldığıdır. CHP tabanının bugün yaşadığı kırılma tam da bu noktada ortaya çıkıyor. Bir kesim hâlâ vitrindeki görüntüye bakarken, diğer kesim arka plandaki çatlakları görüyor.
Yeni yönetimle birlikte yaşanan savrulma hissi, yalnızca politik bir yön kaybı değil; aynı zamanda ilkesel bir bulanıklığın sonucudur. Söylenenlerle yapılanlar arasındaki mesafe açıldıkça, tabanın güveni de o ölçüde aşınıyor. Çünkü insanlar artık sadece ne söylendiğine değil, neyin neden saklandığına da bakıyor.
Bir partiyi ayakta tutan şey, sadece oy oranı değildir; inandırıcılığıdır. Eğer bir hareket, kendi tabanını bile ikna edemiyorsa, dışarıya vereceği mesaj da zayıflar. CHP bugün tam da bu eşikte duruyor: Ya kendi içindeki çelişkilerle yüzleşecek ya da bu savrulma derinleşerek devam edecek.
Tarihin öteki yüzüyle yüzleşmek cesaret ister. Çünkü o yüz, çoğu zaman rahatsız edicidir. Ama yüzleşilmediğinde, o gerçekler birikir ve gün gelir daha büyük kırılmalar yaratır. Bugün yaşananlar, belki de bu birikimin dışa vurumudur.
Sonuç basit ama sert: Gerçek, er ya da geç ortaya çıkar. Onu görmek istemeyenler, sadece geciktirir; ama değiştiremez.