Türkiye’de siyasetin en büyük sorunlarından biri, liderleri kurumların önüne koymamızdır. Oysa demokrasilerde başarı da başarısızlık da tek bir kişiye ait değildir. Siyaset bir ekip işidir; liderler vitrindedir, ancak vitrinin arkasında görünmeyen büyük bir organizasyon bulunur.
Bu gerçek yalnızca CHP için değil, AKP dahil tüm siyasi partiler için geçerlidir. Dışarıdan bakıldığında Cumhurbaşkanı Erdoğan tek başına karar veren bir lider gibi görünebilir. Ancak herkes bilir ki arkasında danışmanlardan iletişimcilere, stratejistlerden bürokratlara kadar geniş bir ekip vardır. Bir liderin ne söyleyeceği, nasıl konumlanacağı, hangi mesajı vereceği çoğu zaman kurumsal aklın ürünüdür.
CHP’de de durum farklı değildir. Yıllarca Kemal Kılıçdaroğlu ile çalışan danışmanlar, yöneticiler ve ekip arkadaşları oldu. On üç yıl boyunca aynı siyasi yolculukta bulunan insanların zamanla farklı görüşlere sahip olması, ayrışması ya da farklı tercihler yapması siyasetin doğasında vardır. Demokrasi zaten farklı fikirlerin varlığıyla anlam kazanır.
Ancak son dönemde tanık olduğumuz tablo düşündürücüdür. Dün birlikte yol yürüyen insanlar bugün birbirlerini hain ilan ediyor. Daha da ilginci, geçmişte Kemal Kılıçdaroğlu’nu eleştirenlere tahammül göstermeyenler, bugün aynı kişiye en ağır eleştirileri yöneltiyor.
Bu durum yalnızca bir çelişki değil, aynı zamanda siyasi hafızanın ne kadar kısa olduğunu da gösteriyor. Çünkü eleştiri, demokrasinin vazgeçilmez unsurudur. Dün eleştiriyi disiplin suçu sayıp bugün aynı yöntemi uygulamak, ilkesel bir duruş değil, konjonktürel bir tavırdır.
Siyasette insanlar değişebilir, yollar ayrılabilir, fikirler dönüşebilir. Ancak değişmemesi gereken şey ilkeler ve siyasi tutarlılıktır. Dün alkışlananı bugün hain ilan etmek, yarın da başkasını aynı kolaylıkla hedef haline getirmeyi beraberinde getirir.
Sonuç olarak, siyaset kişilere endekslenmiş bir sadakat ilişkisi değil; kurumlar, ilkeler ve ortak akıl üzerine inşa edilmelidir. Çünkü güçlü liderler geçicidir, güçlü kurumlar ise kalıcıdır.