Çocukluğumun Kurtuluş’u… nam-ı diğer Tatavla…
Yahudisi, Rumu, Ermenisi, Türk’ü bir arada; aynı kaldırımda büyüyen, aynı fırından ekmek alan, aynı mahalle maçında kavga edip akşam barışan insanlar…
Biz azınlık değildik orada, mahalleydik.
Mamam öldüğünde bunu bir kez daha görmüştüm.
Kilise hınca hınç doluydu.
Sadece Hristiyanlar değil; komşu teyzeler başörtüleriyle, bakkal amca, karşı apartmandaki Hasan abi…
Kilise bahçesi yetmedi, sokaklara taştık.
Çünkü orada din kimlikten önce gelmezdi.
Orada acı ortaktı.
Tatavla’nın en güzel yanı buydu:
Cenazede herkes ağlar, bayramda herkes birbirine giderdi.
Noel’de kapıya gelen çocukla Ramazan’da pide kuyruğundaki çocuk aynıydı.
Biz birbirimizin bayramını, yasını, düğününü sahiplenirdik.
Mahalle dediğin buydu zaten:
Kapı komşunun anahtarı sende olur, çocuklar bütün evlerin evladı sayılır.
Bugün geriye dönüp bakınca şunu anlıyorum:
Bizi güçlü yapan nüfusumuz değil, birlikte yaşama kültürümüzdü.
Tatavla sadece bir semt değildi.
Bir ruh haliydi.
Birbirine omuz veren insanların adıydı.
Ve ne olursa olsun…
O ruhu kimse silemez.