Bazı sözler vardır, sadece okunmaz—insanın içine saplanır.
Ve bazı sözler vardır ki, her çocuk ölümünde yeniden anlam kazanır.
Aziz Nesin’in şu dizeleri gibi:
“Öyle bir ölsem
Öyle bir ölsem çocuklar
Size hiç ölüm kalmasa”
Ama olmuyor.
Hiçbirimiz o ölümü üstlenmedik.
Hiçbirimiz o yükü gerçekten taşımadık.
Şanlıurfa’da bir okulun kapısından giren çocuk,
ders değil korku buluyor.
Kahramanmaraş’ta bir sınıf,
artık sadece eğitim verilen bir yer değil—
bir eksilmenin, bir gecikmiş vicdanın mekânı.
Ve biz hâlâ “üzgünüz” diyoruz.
Üzgün olmak neyi değiştiriyor?
Hangi çocuğu geri getiriyor?
Hangi yarım kalmış defteri tamamlıyor?
Bir çocuk çalışırken ölüyor—
çünkü “mecbur”.
Bir çocuk hastanede ölüyor—
çünkü “ihmal”.
Bir çocuk okulda ölüyor—
çünkü “önlem yok”.
Ve sonra herkes aynı cümleleri kuruyor:
“Çok acı.”
“Başımız sağ olsun.”
Yeter mi?
Yetmiyor.
Çünkü bu artık sadece acı değil,
bu açık bir öfke sebebi.
Bu, göz göre göre gelen bir karanlık.
Bir ülke düşün:
çocuklar ya çalışırken ölüyor,
ya korunması gereken yerde,
ya da korunacağına inanılan ellerde.
Ve biz hâlâ susabiliyoruz.
Asıl sorun ölüm değil belki de—
asıl sorun, bu ölümlerin olağanlaşması.
Bir haber daha,
bir isim daha,
birkaç gün konuşulup unutulan bir hayat daha…
Hayır.
Bu unutulacak bir şey değil.
Bir çocuğun ölümü “haber” olamaz.
Bir çocuğun ölümü “kader” olamaz.
Bir çocuğun ölümü “alışılabilir” hiç olamaz.
Aziz Nesin’in o sözleri
bir dilek gibi değil artık—
bir utanç gibi duruyor önümüzde.
Çünkü çocuklara hâlâ ölüm kalıyor.
Hem de fazlasıyla.
O yüzden bu yazı bir ağıt değil sadece.
Bu bir itiraz.
Bu bir reddediş.
Çünkü eğer hâlâ biraz insan kaldıysa içimizde,
şunu söylemek zorundayız:
Bir çocuk daha eksilirse
bu sadece bir kayıp değil,
hepimizin payına yazılmış bir suçtur.
Ve hiçbirimiz
o suçtan tamamen masum değiliz.