Siyasette bazı isimler vardır; konuşur, proje anlatır, hedef koyar. Bazıları vardır; sadece bağırır. Bağırdıkça haklı olacağını zanneder.
Özgür Özel’i izleyince aklıma hep aynı benzetme geliyor: Orta sahada doksan dakika top çeviren takım… Pas çok, koşu çok, gürültü çok… Ama maç bitiyor, skor tabelasında gol yok.
Bir gün “şunu yapacağız”, ertesi gün başka bir gündem. Dün söyleneni bugün hatırlayan yok, yarın ne söyleneceğini bilen de yok. Siyaset değil, günlük bölüm yayınlayan dizi gibi… Her gün yeni senaryo.
Bir de “parti kuracağım” meselesi var. Ne zamandır konuşuluyor ama ortada ne tabela var ne teşkilat. Demek ki hesap kitap yapılmış. Çünkü biliyor ki ayrılsa peşinden stadyum değil, minibüs kalkacak. O yüzden mevcut kadroda “ikinci adam” koltuğu daha konforlu.
Ben boşuna “sinyalci” demiyorum. Sinyali veriyor ama direksiyona hiç geçmiyor. Dün Kemal Kılıçdaroğlu’nun sağ koluydu, bugün Ekrem İmamoğlu’nun yanında. Yarın kimin yanında olur bilinmez ama kendi çizgisinin nerede başlayıp nerede bittiğini gören de pek yok.
Çevresinde üç-beş kişinin birbirini alkışlaması da kimseyi dev aynasında göstermesin. Yankı odasında herkes liderdir. Mesele, meydanda karşılık bulabilmek.
Velhasıl, siyaset desibel yarışı değildir. Mikrofonun sesini açmakla lider olunmuyor. Millet artık megafon değil, çözüm duymak istiyor. Orta sahada top çevirmek istatistiği güzelleştirir ama kupayı kaldıran, kaleye şut çeken olur.