Bir kere ihanet edenin, şartlar oluştuğunda aynı yolu yeniden tercih etme ihtimalini görmezden gelmek siyaset kurumunun en büyük yanılgılarından biridir. Bunu fark etmek bu kadar zor olmasa gerek.
Kimse, eski hançerciler yeniden koltuk kapmaca oynasın diye mücadele vermedi. Binlerce gönüllü insan, ve milyonlarca seçmen arınma umuduyla, daha temiz ve ilkeli bir siyaset anlayışı için fedakârlık yaptı. Şimdi ise doğal olarak şu soru soruluyor: CHP’de adam kıtlığı mı çıktı da isimleri çeşitli şaibelere karışmış kişiler yeniden yanınıza, yörenize alınıyorsunuz?
Siyasette vefa önemlidir; ancak vefa ile siyasi hafızasızlık aynı şey değildir. Dün farklı hesapların peşinden koşanları bugün hiçbir şey olmamış gibi yeniden merkezde görmek, tabanın fedakârlıklarını değersizleştirir. İnsanlar mücadelelerini, aynı isimlerin farklı koltuklarda yeniden boy göstermesi için vermedi.
Bir başka mesele ise eleştiri kültürüdür. Samimi eleştirenler yoldaş olur her devrin alkışlayanları yalakaları ve çıkarcı çevreleri dava insanı, yaren ya da gerçek yol arkadaşı olmaz. Tarih bunun örnekleriyle doludur. Dün “baba” diye gözyaşı dökenlerin, dün savundukları doktrinleri bugün nasıl terk ettiklerini görmezden gelmek, siyasi gerçeklikle bağdaşmaz.
Siyasetin en büyük yanılgılarından biri, sadakati alkışla ölçmektir. Oysa gerçek sadakat, gerektiğinde yanlışları yüzünüze söyleyebilen cesur insanların varlığıyla anlaşılır. Sadece övgü duymak isteyenler, eleştiriyi düşmanlık olarak görür; ancak bu tutum uzun vadede siyasi hareketlerin içini boşaltır.
Kusura bakılmasın; samimi eleştirileri bastırır, yalnızca alkışlayanları öne çıkarırsanız, bugün size yarananlar yarın başka kapılara gider. Çünkü onların bağlılığı ilkelere değil, güç merkezlerine yöneliktir. Güç değiştiğinde saf değiştirmeleri de kaçınılmaz olur.
Ve işte o zaman, geçmişte yaşananların bir benzerini yeniden yaşarsınız. İnsanlar buna farklı isimler verebilir; ancak toplum hafızasında bunun adı nettir: İkinci bir hançerlenme vakası.
Siyasetin ihtiyacı olan şey, geçmişi unutarak eski aktörleri yeniden sahneye sürmek değil; ilkeler etrafında yeni ve güvenilir kadrolar yetiştirmektir. Çünkü bir hareketi ayakta tutan, koltuk paylaşımı değil, ortak dava ahlakıdır.