Dünya dönüyor, evet. Ama bu dönüş bir düzenin değil, bir çarpıklığın sürekliliğini taşıyor. Gökyüzü aynı, güneş aynı; değişmeyen bir şey daha var: İnsanlığın utanmaz eşitsizliği.
Bir yanda sofralar taşarken diğer yanda çocuklar açlıktan uyuyamıyor. Bir yanda lüks içinde israf edilen hayatlar, diğer yanda bir lokma ekmek için onurunu çiğnemek zorunda bırakılan insanlar. Bu artık bir “kader” değil; bu, göz göre göre sürdürülen bir düzen, bilinçli bir ihmal, hatta organize bir vicdansızlıktır.
Savaş ise bu çürümüşlüğün en kanlı yüzü. Haritalar üzerinde çizilen sınırlar uğruna, masa başında alınan kararlar uğruna, hiçbir suçu olmayan insanlar toprağa düşüyor. Ölenler hep yoksullar, öldürenler çoğu zaman görünmeyen eller. Silahı sıkanla emri veren arasında uçurum var; ama o uçurumun bedelini hep sıradan insanlar ödüyor.
“Dünya dönüyor” demek, bu düzene boyun eğmenin en rahat bahanesi haline gelmiş durumda. Çünkü dönüyor olması, doğru yönde döndüğü anlamına gelmez. Aksine, bu dönüş çoğu zaman adaletsizliğin, sömürünün ve duyarsızlığın tekrarından ibaret.
Asıl sorun şu: Kimin umrunda?
Çünkü umursayanlar susturuluyor, susmayanlar yalnız bırakılıyor. Geriye kalan çoğunluk ise ya korkudan ya da alışkanlıktan gözlerini kapatıyor. Açlık normalleşiyor, savaş sıradanlaşıyor, ölüm istatistiğe dönüşüyor.
Bu düzen, sessizliğimizden besleniyor. Her görmezden geliş, her “bana ne” deyiş, bu çarkı biraz daha hızlandırıyor. Dünya dönmeye devam edecek, evet. Ama mesele o değil. Mesele, bu döngünün içinde insan kalabilmek.
Çünkü asıl utanç, dünyanın dönmesi değil;
dönerken vicdanın yerinde saymasıdır