Manisa milletvekili Özgür özel ülkenin ekonomik krizine, yoksulluğa, işsizliğe, adaletsizlik tartışmalarına çözüm üretmek yerine insanların fiziksel özellikleri üzerinden siyaset yapmaya başlıyorsa, ortada ciddi bir fikir üretim sorunu var demektir.
Bir basın danışmanını bıyıkları üzerinden hedef alarak “pis bıyık” gibi ifadeler kullanmak, siyasi nezaketin değil, siyasi tükenmişliğin göstergesidir. Fikrin bittiği yerde hakaret başlar. Argümanın olmadığı yerde küçümseme devreye girer.
Kendisine “Manisa Tarzanı” benzetmeleri yapılan Özgür Özel’in, rakiplerini veya eleştirenleri düşünceleriyle değil de dış görünüşleri üzerinden hedef alması, siyasal tartışmayı seviyesizleştirmekten başka bir işe yaramaz. Bir insanın bıyığı, saçı, kıyafeti veya fiziksel özellikleri siyasi bir argüman değildir.
Türkiye’nin ihtiyacı kişisel özellikler üzerinden yürütülen polemikler değil; ekonomi, hukuk, demokrasi ve sosyal sorunlara dair somut çözümlerdir. Siyaset üretmek yerine insanların görüntüsüyle uğraşmak, siyasal kabızlığın ve fikir fakirliğinin dışa vurumundan başka bir şey değildir.
Toplumu kutuplaştıran, insanları fiziksel özellikleri üzerinden yaftalayan dil; demokratik siyasete değil, gerilime hizmet eder. Bir milletvekilinden beklenen, hakaret etmek değil; çözüm üretmek, vizyon ortaya koymak ve topluma umut vermektir.