CHP bugün sadece bir siyasi kriz yaşamıyor; aynı zamanda kimlik, ideoloji ve yön pusulasını kaybetmiş bir yapı görüntüsü veriyor. Dün milliyetçi cenahla yan yana gelmeyi “ihanet” diye anlatanların, bugün Adnan Beker gibi isimlerle aynı siyasi hatta yürümeyi normalleştirmesi CHP’nin hangi noktaya savrulduğunu açıkça göstermektedir.
Daha düne kadar “sağcılaşma” eleştirileri yapan sözde devrimci ve demokrat çevrelerin bugün bu tablo karşısında sessiz kalması ise ayrı bir çürümenin göstergesidir. Çünkü mesele artık yalnızca parti içi tartışma değildir; mesele CHP’nin ideolojik omurgasının pazarlık masalarında dağıtılmasıdır.
Kemal Kılıçdaroğlu’nun “mutlak butlan” tartışmaları sonrası yeniden partinin başına dönmesi üzerinden yürütülen hakaret dili de aslında siyasetsizliğin ürünüdür. Fikir üretemeyenler, politika geliştiremeyenler, kişisel linç kültürüyle siyaset yaptığını sanmaktadır. Oysa aynı çevreler, CHP’nin milliyetçi figürler ve düzen siyasetinin aktörleriyle kuşatılmasına tek kelime etmemektedir. Kemal Kılıçdaroğlu Adnan Beker
Bugün CHP içerisinde yaşanan kavga yalnızca koltuk kavgası değildir; CHP’nin hangi eksende şekilleneceğinin kavgasıdır. Bir tarafta partinin tarihsel kodlarından tamamen kopup pragmatizme teslim olanlar, diğer tarafta ise buna tepki gösterenler bulunmaktadır. Mahkemenin “mutlak butlan” kararı sonrası ortaya çıkan tablo, CHP içerisindeki parçalanmanın artık gizlenemediğini göstermiştir.
Sözde demokrat çevrelerin en büyük çelişkisi ise burada ortaya çıkmaktadır. Kılıçdaroğlu’na yönelik en ağır hakaretleri “özgürlük” diye pazarlayanlar, CHP’nin başka siyasi odakların etkisi altına girmesine sessiz kalmaktadır. Çünkü onların derdi demokrasi değil; kendi siyasi kliklerinin iktidarıdır.
Bugün CHP’de yaşanan şey bir dönüşüm değil, açık bir savrulmadır. Parti; ilke üzerinden değil, medya operasyonları, grup hesaplaşmaları ve çıkar ilişkileri üzerinden şekillenmektedir. Bu yüzden halkın önemli bir kısmı artık CHP içerisindeki tartışmaları bir ideoloji mücadelesi değil, güç savaşı olarak görmektedir.
Ve en acı tarafı şudur: Kendini yıllarca “devrimci”, “ilerici”, “demokrat” diye tanıtan yapılar, bugün bu savrulmanın karşısında durmak yerine ona alkış tutmaktadır. Sessizlikleri de, seçici öfkeleri de bu düzenin ortağı olduklarını göstermektedir.