Arınmaktan Rahatsız Olanlar

Arınmaktan rahatsız olanların, geçmişte siyasi ahlaktan en çok bahsedenler olması ne büyük ironidir…
Bugün kamusal alandaki çürümenin hangi boyutlara ulaştığını herkes biliyor. Dün bundan şikâyet edenler, bugün o çürümenin bir parçası haline gelmiş durumda.
Bir zamanlar muhalefet belediyeleri için ağızlardan düşmeyen o üç kelime vardı:
Çöp, çukur, çamur…
O günlerde bizler de şunu açıkça görüyorduk: Kendi evinin önünü temizleyemeyen bir iktidar, kurumsal çürümeyi örtmek için suçu başkalarına yansıtıyordu.
Ancak bir dönem vardı…
Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu döneminde; soran, sorgulayan, çözüm üreten belediyeler vardı. Parti yönetimi, tüm “gizli kumpaslara” rağmen bir duruş sergileyebiliyordu. Çünkü ortada işleyen bir mekanizma vardı:
İç denetim vardı.
Disiplin süreçleri vardı.
Yolsuzluğa karşı refleks vardı.
Yoksulluğa karşı ise çözüm üreten projeler vardı.
Sonra ne oldu?
“Sözde değişimci, özde bölücü” o zihniyet CHP’ye çöktü.
Ve o günden sonra tablo tersine döndü…
Kimin işine yarıyorsa görmezden gelinen sorunlar,
Kurultayı kazanmak uğruna kurulan kumpaslar,
Koca bir çınarın içten içe çürütülmesi…
Bugün gelinen noktada artık şunu net görüyoruz:
Kader birliği değil, rant ortaklığı kuruldu.
Ortak değerler değil, ortak çıkarlar konuşulmaya başlandı.
Ve bunun en ağır sonucu şu oldu:
Denetim bitti.
Sorgulama bitti.
Hesap verme kültürü ortadan kalktı.
Artık soran CHP yok…
Sorgulanan CHP var.
Ve ironik bir şekilde, bir zamanlar başkalarına yöneltilen o söylem bugün CHP’nin üzerine yapışıyor:
Çöp, çukur, çamur…
Üstelik bu kez gerekçeler de ortada:
Rüşvet iddiaları,
Delege pazarlıkları,
İhanetler,
Kumpaslar…
Ve şimdi yeni bir görüntü:
Geçmişte milletvekilliği yapmış isimlerin otel odalarında toplanması…
Peki nerede o eski refleks?
Soran yok.
Sorgulayan yok.
Disiplin yok.
İç denetim yok.
Liyakat yok.
Ama ne var biliyor musunuz?
Partideki sorunları dile getiren, elini sıkmayan, itiraz eden; yani gerçekten emek vermiş, vatansever kadroların ihracı var.
Ne kadar çok rezil olunursa, o kadar çok üzeri örtülmeye çalışılan bir düzen var.
Ve asıl mesele şu:
Arınmaktan rahatsız olanlar, artık kirin içinde düzen kurmuş olanlardır.
Bu yüzden bugün yaşananlar bir tesadüf değil…
Bir tercihin, bir zihniyetin ve bir çöküşün sonucudur.