Teknoloji, insanların ihtiyaçlarını karşılamak veya hayatlarını kolaylaştırmak amacıyla geliştirdiği araç-gereçlerin tümüdür. Bilimsel bilgiyi pratiğe dökerek makine, cihaz ve yöntemler üretme süreci olarak da tanımlanabilir.
İlk insanların ortaya çıkmasından bu yana teknolojik gelişmeler hızını arttırarak devam ederken, ortaya çıkan refahın bütün insanlar tarafından adilce paylaşılamadığı bilinmektedir.
Daron Acemoğlu ve Simon Johnson, ‘İktidar ve Teknoloji’ adlı eserlerinde, teknolojinin gelişim süreçlerini, gelişen teknolojinin geniş halk kitleleri nezdinde işsizliğe ve yoksulluğa yol açtığını ayrıca her yeni teknolojik icadın insanlık lehine adil bir dağılıma yol açmadığını tespit ederek, geçmişten bugüne teknolojik gelişmeleri önlemenin mümkün olmadığını, fakat çubuğu halktan yana çevirmenin mümkün olduğunu detaylarıyla anlatıyorlar.
Yazarlar, 1900’lü yılların başından itibaren ABD’de gerçekleşen bir dizi toplumsal olaydan yola çıkarak çubuğu halktan yana büken bu güçlere ‘İlerici Hareket’ adını veriyor ve günümüzde yaşanan bunalımlı durumdan kurtulmak için bazı ilkeler ortaya koyuyor. Bu ilkelere bakacak olursak;
-Birincisi, anlatının ve normların değiştirilmesidir. Bunun anlamı, iktidardan ve egemen güçlerden gelen enformasyonu sorgusuz sualsiz kabul etmek yerine, ilericilerin yayınları ve faaliyetleriyle halkın bilinçlendirilmesidir.
-İkincisi, dengeleyici karşı güçlerin yaratılması ve yeşertilmesidir. Bu güçler, halktan yana değiştirilen anlatı ve normları halka ulaştırmalıdır.
Üçüncüsü ise ilericilerin kendi yaptıkları araştırmalar ve kendi uzmanlıkları temelinde önerdiği ve talep ettiği siyasi çözümlerdir.
Yazarlar anlatının ve normların değiştirilmesi anlamında Avrupa’dan Amerika’ya dünyanın birçok yerinden yaşanan olaylar ile destekliyorlar. Ortak refahı geri getirmenin, teknolojiye yeni bir yön vermekle mümkün olacağını ve bunun da karşıt fikirlerin hayata geçirilmesi ile yapılabileceğini belirtiyorlar. Bundan sonra yeni teknolojiler üzerindeki tartışmaların bu teknolojilerin ne kadar harika olduğundan çok, halkın lehine mi yoksa aleyhine mi olduklarının üzerine olması gerektiği belirtiliyor. Dijital teknolojilerin yönü hakkındaki kararların, artık bir avuç sermaye ya da siyasi güç sahibi tarafından alınmasının önüne geçilmesi gerekliliği anlatılıyor.
Yine yazarlar tüm bu kazanımları sağlamak ve teknolojinin yönünün halka hizmet yönünde değiştirilmesini sağlamak için yapılması gerekenleri; işçi örgütleri kurmak ve sivil toplum eylemleri yapmak konu başlıkları altında ayrıntılı bir şekilde çeşitlendirerek anlatıyor. Bunun yanı sıra da birçok reform önererek bunların nasıl hayat geçirileceği konusunda da ayrıntılı ve anlaşılır bir yöntem izliyorlar.
Günümüzde teknoloji sektöründeki büyük şirketlerin, son yüzyıldaki siyasi açıdan en etkili şirketler olduğunu söyleyerek bu reformların hiç de kolay olmayacağına da vurgu yapıyorlar. Günümüzün teknoloji devlerinin hiç olmadığı kadar toplumdan saygı görmelerini de teknolojinin geleceği hakkındaki söylemlerinin sorgusuz sualsiz toplum tarafından kabul görmesine bağlıyorlar. Bundan dolayı da yazarlara göre teknolojinin rotasını otomasyon ve gözetimden çevirecek bir eylem planına ihtiyaç var.
Yazarlar, teknolojiyi halktan yana yönlendirme politikalarını da şu şekilde açıklıyor;
-Teknolojiyi yönlendirmek için piyasa teşvikleri,
-Büyük teknoloji şirketlerinin parçalanması.
-Vergi reformu.
-Çalışanlara yatırım yapmak.
-Devletin teknolojik değişime liderlik etmesi.
-Gizliliğin korunması ve veri sahipliği,
-İletişim ahlak yasasının düzenlenmesi.
-Dijital reklam vergisi.
Bu politikalara ek olarak;
-Servet vergileri.
-Sosyal güvenlik ağının yeniden dağıtımı ve güçlendirilmesi.
-Eğitime daha fazla yatırım yapmak.
-Asgari ücretin yeniden düzenlenmesi.
-Evrensel temel gelir.
-Akademide güçlü bir reform.
Anlatı değiştiğinde ve insanlar organize olduğunda toplum baskısı ve finansal teşvikler teknolojik değişimin yönünü halktan yana değiştirebilir.