Irkçılığı ağzına alan birine rozet takmak, sadece bir kişiyi değil, bir anlayışı meşrulaştırmaktır. Bir halka hakaret eden dilin karşısında durmak, siyaset üstü bir sorumluluktur.
Günlerdir konuşulan konu aslında çok açık.
Arif Kocabıyık’ın Ermeni halkına yönelik kullandığı o ağır ve aşağılayıcı sözler ortadayken, bugün gelip rozet takılması insanın aklına tek bir soru getiriyor: Bu kadar mı kolay? Dün kabul edilemez olan bir dil, bugün nasıl görmezden gelinebiliyor?
Mesele bir kişi değil. Bir insana değil, bir halka hakaret edilmiş.
Üstelik öyle hafif bir söz de değil. Ama bakıyorsun, sanki hiç söylenmemiş gibi davranılıyor.
Oysa rozet takınca geçmiş silinmiyor. Söz, olduğu yerde durur.
Burada net olmak lazım: Bir halka “piç” diyen bir dili normalleştiremeyiz. Bu, siyaset meselesinden önce bir vicdan meselesidir.
Siyaset dediğin şey sadece oy değil, aynı zamanda sınır koymaktır. Ne kabul edilir, ne edilmez…
Bugün mesele bu. Yarın kim olur bilmiyoruz.
Ama bugün sessiz kalınan her şey yarın normalleşir.
Benim için konu basit: Bir halka edilen hakaretin tarafı olunmaz.
Olunuyorsa da bunun adı siyaset değildir.