Merhaba Kâinat;
19–20 yaşlarındayken rüyasında çok güzel bir kız görür. O gördüğü kıza gönlünü kaptırır. Yıllarca o kızı bulma hayaliyle yanıp tutuşur ama bulamaz. Ailesinin baskısıyla zorla evlendirilir.
Bir bahar akşamı yolu, Acıbadem’deki Çamlıca Kız Lisesi’nin önünden geçer. Okul zili çalmış, öğrenciler evlerine gitmek üzere dağılmaktadır. Tam o sırada gözüne bir kız ilişir. Bu kız, yıllar önce rüyasında gördüğü kızdır.
Şair adeta donakalır, kendinden geçer. Onun bu hâlini fark eden öğrenci, mahcubiyetten başını öne eğer. Şair, artık yaşlanmış hâliyle kıza bakakalmıştır. Ama artık her şey için çok geçtir.
Beyninden vurulmuş gibi yoluna devam ederken şu mısraları mırıldanır; kalemi kâğıdı alır ve yazmaya başlar…
Bu dizeler, Fuat Edip’in yaşadığı derin duyguların Selahattin Pınar’ın nağmelerine dönüşmesine ilham olur. O güzel aşk bestesi, bugün hâlâ dillerde ve gönüllerde… Yıllardır hiç eskimeden, sanki o anı yeniden yaşatır gibi.
Ama soruyorum:
Son on beş, yirmi yılda kaç şarkı hafızamızda kaldı?
Kaçını dinlerken Fuat Edip’in yaşadığı duyguyu hissedebildik?
Hiç…
***
Merhaba HalkWeb okurları, değerli yoldaşlarım.
Sizlerle bu köşede buluşacağım. Hani mahallemizde toplanıp sohbet ettiğimiz bir köşe vardı ya… İşte tam da öyle bir yer burası.
Anlatacağım…
Fuat Edip’in duygularını Selahattin Pınar’ın mızrabında,
Necmi Ziya’nın tuvalindeki ihtişamda,
Balyan ailesinin mimarisindeki zarafette,
İdil Biret’in tuşlarla dansında…
Şehrimizi anlatacağım.
Mahallemizi…
Bakkal Yorgo’yu, terzi Agop’u, manav Arnavut Mehmet’i, eskici Salamon’u, kasap Eşref’i, karşı binadaki yaşlı teyzeyi…
Unuttuklarımızı hatırlatmaya çalışacağım.
Gönüllere ilham olmak için yazacağım.
Çocuklarımıza daha yaşanabilir bir kent bırakabilmek için…
Kalın sağlıcakla…