Son zamanlarda memlekette garip bir ezber dolaşıyor:
Ekrem de Ekrem!
Her tartışma dönüp dolaşıp aynı yere bağlanıyor.
Her mesele tek bir isme indirgeniyor.
Sanki ülkede başka hiçbir sorun yokmuş gibi…
Oysa gerçek hayat, sloganlardan ibaret değil.
Bir tane KHK’lıya sahip çıkmayanların,
adalet nutukları atması ne kadar samimi?
Cezaevinde, yaptığı bir börek üzerinden yargılanan kadınları görmeyenlerin,
hukuktan bahsetmesi ne kadar inandırıcı?
Kadın cinayetlerinde sessiz kalanların,
insan hakları dersi vermesi ne kadar tutarlı?
Sorun tam da burada başlıyor.
Adalet, seçilerek savunulmaz.
Vicdan, parça parça çalışmaz.
Hak, kişiye göre genişleyip daralmaz.
Eğer bir ülkede adalet sadece “bizden olanlar” için isteniyorsa,
orada adalet yoktur—taraf vardır.
Bugün “Ekrem de Ekrem!” diye bağıranların
yarın başka bir isimle aynı ezberi tekrarlamayacağının garantisi yok.
Çünkü mesele isim değil.
Mesele zihniyet.
Ya herkes için adalet diyeceğiz,
ya da hiçbirimiz gerçekten adaletten bahsetmeyeceğiz.
Gerisi sadece gürültü.