Türkiye siyasetinin yapısal sorunlarının başında, iktidar muhalefet ilişkisinin sağlıksız yapılanması vardır.
Yolsuzluk ve ahlaki yozlaşma konusunda, herkesin karşısındakini suçlayıp ilk adımı karşısından beklemesi, yaygın bir davranış bozukluğudur. Oysa gerçekten bu durumdan rahatsız olan ve düzeltmek için arayışı olanın, önce kendinden, gücünün yettiğinden başlaması beklenir.
Belediyelerle merkezi idare arasında, mali kaynakların kullanımı konusunda, bitmeyen karşılıklı suçlama atmosferinden bir an önce kurtulamazsak, ne siyaseti ne toplumu temiz bir zemine taşıyamayız.
Toplumun ve siyasetin tükendiği bir ortamda, belediyeleri kimin yönettiğinin, iktidarda kimin sözünün geçtiğinin çok bir önemi kalmaz.
Belediyelerle ilgili son birkaç yılda ortaya çıkan tablo, neşteri kendine vurmak için muhalefete bir fırsat sunduğunu göz ardı ediyoruz.
Devam eden davalar ve soruşturmalar nedeniyle, iktidar ile polemik yapmak yerine, bu durumu fırsata çevirmek ve toplumun beklentisi olan arınmaya dönük hareket etmek, muhalefetin saygınlığına hizmet edecektir.
Belediye başkanlarının, özel kalem harcamaları ve ağırlama giderleri, bu kadar sorumsuz, keyfi yetki kullanılması, günlük siyasi polemik içinde ele alınabilecek bir konu değildir.
Kamu hizmeti ve kamu yararı dışında yetki, sadece çürümeyi hızlandırır. Aynı şekilde belediye şirketlerinin ucube statüsü dolayısıyla özel hukuk kapsamında ele alınıyor olması da, sınırsız keyfi harcama ve kamu zararına zemin oluşturmaktadır.
Belediyecilik sistemini kökten değiştirecek, radikal adımların atılabilmesi, temiz toplum siyasetinin burdan başlaması, son derece önemlidir.
Silkelenme, kendine gelme sürecini de ancak bu yaklaşım hızlandıracaktır. Aksi takdirde, sandık ve oy vererek sorunları çözme umudu, tümden dibe vuracaktır.
Karşıyı suçlayarak işin içinden çıkmak, muhalefete hiçbir şeyi kazandırmaz.