İncinsen de doğruyu söylemek gerekir. Azeri türküsündeki gibi: acıtır ama gerçeği saklamaz. Siyasete baktığımda gördüğüm bu. Dokunmadan olmuyor. Kirli yüzüne değmeden de.
Yıllardır süren kara propagandaya, içeriden–dışarıdan kuşatmaya, sayısı belirsiz şer odağına ve partinin içindeki bitmeyen ayak oyunlarına rağmen alınan yüzde 48 küçümsenecek bir sonuç değildir. Bu tablo başarıdır. Bunu görmezden gelmek ya siyasi körlüktür ya da bilinçli inkâr.
Sorun, bu başarının doğru okunmamasıdır.
Altılı Masa’nın toplumsal karşılığı unutuldu. Siyaset sahne sanıldı. Bugünkü yönetim ve ona alkış tutan çevreler sonucu “başarı” diye pazarlıyor. Oysa mesele rakam değil; mesajdır. Ve o mesaj duyulmuyor.
“Anket” adı altında şişirilmiş rakamlarla bir iyimserlik havası üretiliyor. Yönetim Harikalar Diyarında oyalanıyor. Gerçekte ise ortada ortak akıl yok, siyasi iddia yok, ruh yok.
Daha vahimi: Parti, halkın umudu olmaktan çıkarılıp tek bir ismin beklentisine indirgenmiş durumda. Tüm kaynaklar, tüm emek, günü kurtaran “gaz alma mitinglerine” akıyor. Bu, tansiyonu düşürür. Siyaseti büyütmez.
Siyaset alkışla yapılmaz. Akılla yapılır. Cesaretle yapılır. Yüzleşmeyle yapılır. Gerçekle yüzleşmeyen hiçbir yapı iktidar alternatifi olamaz.
İncinseniz de söylemek gerekir:
Sorun dışarıda değil yalnızca.
Sorun, içeride görmezden gelinen gerçeğin kendisidir.