Bir zamanlar kürsülere çıkıp “Arınmadan temiz siyasetten söz edilemez” diyen, “CHP hırsızın da arsızın da sığınacağı liman olamaz” ifadelerini kullanan Kemal Kılıçdaroğlu bugün kendi sözleriyle yeniden hatırlanıyor. Çünkü ortada yalnızca bir parti içi kavga değil; ahlaki çöküşün üzerini örtmek için organize edilen bir linç düzeni vardır.
Düne kadar “temiz siyaset” nutukları atanların bugün yolsuzluk iddiaları karşısında sessizliğe gömülmesi tesadüf değildir. Daha vahimi ise; bu çürümeye dikkat çeken herkese saldırılması, hakaret edilmesi ve susturulmaya çalışılmasıdır. Özellikle Kemal Kılıçdaroğlu’na yönelik küfürlü saldırılar, sadece bir öfke patlaması değil, kirli düzenin paniğidir. Çünkü kirlenen yapı en çok aynayı kırmak ister.
Bugün ortaya saçılan iddialar, itiraflar ve belediyeler etrafında dönen şaibeler karşısında susanlar; aslında bu düzenin sessiz ortaklarıdır. Hırsızlığa ses çıkarmayan, arsızlığı “parti meselesi” diyerek geçiştiren, çürümeyi ideolojik fanatizmle savunan herkes aynı bataklığın içindedir. Çünkü temiz siyaset yalnızca sloganlarla değil, gerektiğinde kendi içindeki çürümeye karşı durabilmekle mümkündür.
Bir partiyi ayakta tutan şey propaganda değil, ahlaktır. Eğer bir yapı içinde makam uğruna suskunluk hâkim olmuşsa, liyakat yerini sadakate bırakmışsa, eleştirenler hain ilan edilip yağmalayanlar korunuyorsa orada artık siyasetten değil; organize bir çürümeden söz edilir.
Bugün yaşanan tam da budur. İnsanlar artık ideolojik sloganlara değil, cebinden çalınan ekmeğe bakıyor. Yolsuzluk iddialarına karşı verilen tepki ise hesap vermek değil, saldırmak oluyor. Çünkü gerçekler ortaya çıktıkça maskeler düşüyor.
Ve unutulmamalıdır:
Bir ülkede hırsızlığa karşı konuşanlar değil, hırsızlığı normalleştirenler tehlikelidir.
Çürümeyi eleştirenler değil, ona alkış tutanlar bu düzenin gerçek sahipleridir.