Yusuf Hayaloğlu’nun o dizeleri gibi…
“Şimdi gözlerime ağlamayı öğrettim ki, bu yaşlar utangaç boynunun kolyesi olsun…”
Bugün siyasetin koridorlarında yankılanan şey de tam olarak bu:
Pişmanlık mı, yoksa yakalanmış olmanın telaşı mı?
Silivri duvarlarında artık sadece sessizlik yok…
Kulislerin, otel odalarının, mesaj trafiğinin ve kirli ilişkilerin yankısı dolaşıyor.
“Etkin pişmanlık” adı altında anlatılanların ardından insan ister istemez şunu soruyor:
Asıl pişmanlık nedir?
Bir daha Özgür Özel’e para vermeyecek olmak mı?
Bir daha aday gösterilmeyecek olmak mı?
Yoksa otel odalarında havlu görüntüleriyle gündeme düşmenin bedeli mi?
Çünkü ortada vicdani bir yüzleşmeden çok, deşifre olmanın paniği hissediliyor.
Bugün “etkin pişman” olanların, düne kadar aynı masalarda oturduğu, aynı organizasyonların içinde yer aldığı unutulmuş değil.
İşin ironik tarafı ise şu:
Ortaya saçılan her yeni iddia, kamuoyunun kafasındaki soru işaretlerini daha da büyütüyor.
Özellikle belediye başkanlarına gönderildiği konuşulan mesajlar…
O mesajlar da mı “motivasyon” içerikliydi?
Yoksa baskının, yönlendirmenin ve siyasi mühendisliğin başka bir biçimi miydi?
Bir dönem Kadir İnanır hakkında ortaya çıkan gece yarısı mesajları gündem olduğunda yaptığı savunma hâlâ hafızalarda:
“Rol arkadaşım motive olsun diye attım.”
Şimdi benzer bir tablo siyasetin içinde konuşuluyor.
Demek ki Türkiye’de herkes birbirine “motivasyon mesajı” atıyor…
Kimi sanat için, kimi koltuk için, kimi de kurultay hesapları için.
Ama kamuoyu artık şu sorunun cevabını arıyor:
Bu mesajların, bu ilişkilerin ve bu telaşın arkasında gerçekten siyasi bir mücadele mi var, yoksa iktidar savaşı mı?
Çünkü halkın gözünde pişmanlık;
Yakalanınca değil, yanlış yapılırken hissedilirse anlam taşır.
Ve Silivri duvarlarında bugün en çok yankılanan;
“Gitme… Sensizliğin sesi var duvarlarda…”