Cumhuriyet Halk Partisi herkese açık bir siyasi çatı olabilir; ancak bu durum, partinin değerlerini aşındırmaya çalışanlara, kişisel çıkarlarını parti menfaatlerinin önüne koyanlara ve kamuoyunda güven sorunu yaratan isimlere sınırsız alan tanınacağı anlamına gelmez.
Yüksek sesle konuşarak, medya gücünü kullanarak ve kalemini karanlık ilişkilerin hizmetine tahsis ederek siyaset yapılabileceğini düşünenlerle aynı yolda yürünemez. Çünkü siyaset, algı operasyonlarıyla değil; ilke, emek ve toplumsal güvenle yapılır.
Bugün gelinen noktada, bazı çevrelerin tek başlarına ayakta kalamayacaklarını bildikleri için CHP’nin dinamikleri üzerinde etkili olmaya çalıştıkları görülüyor. Ancak ne köy ne kasaba olabilenlerin, toplum mühendisliğiyle partinin yönünü belirlemeye kalkışmasına izin verilmemelidir.
CHP’ye çökmek isteyenlerin girişimleri mahkeme kararlarıyla engellenmiştir. Buna rağmen güç devşirme arayışlarını sürdüren, desteklerini dış merkezlerden alan ve bu anlayışla siyaset üretmeye çalışanların ne Cumhuriyet’in bekçisi ne de CHP’nin gerçek emektarı olarak görülmesi mümkündür.
Eğer çözüm ihraç ise ihraç yapılmalıdır. Eğer bazı isimler yeni parti kurarak kendi yollarına gitmek istiyorlarsa, bu da doğal bir arınma süreci olarak değerlendirilmelidir. Çünkü bazen ayrışma, kurumların yeniden güçlenmesinin önünü açar.
Türkiye siyasetine en küçük bir katkı sunmayanların, sürekli kriz ve mağduriyet siyaseti üzerinden varlık göstermelerine daha fazla alan açılmamalıdır. Parti içi tartışmaları kişisel hesaplaşmaya dönüştüren anlayışlar, CHP’nin geleceğine değil, yalnızca kendi geleceklerine yatırım yapmaktadır.
Arınma ertelenemez. Çünkü gerekli adımlar atılmazsa, en çok bağıranlar kendilerini haklı; en çok gürültü çıkaranlar ise kendilerini vazgeçilmez sanmaya başlayacaktır. Siyasetin ihtiyacı olan şey gürültü değil, ilke ve kararlılıktır.
CHP’nin önündeki mesele de tam olarak budur: Kendi değerlerine sahip çıkmak ve geleceğini, günübirlik hesaplara teslim etmemek.