Toplumların temel ihtiyaçlarını karşılayabilme kapasitesi, bireysel mutluluğun da güvencesi olabilir.
İnsan, varlığına uygun yaşam koşullarını, toplumsal ilişkiler içerisinde inşa edebildiği ölçüde özgürleşir.
Sosyal denetimin, mahalle baskısına dönüşmemesini sağlayan da, kişinin şahsiyet sahibi olması, kendi iradesini korumasıdır. Bu anlamda güçlü kişilik, örgütlü dayanışmacı toplumla birbirini tamamlar.
İkisini birbirine zıtlaştıran, çatıştıran yaklaşımlar, ne kişi güvenliğini sağlar, ne de toplumsal barışa ortam hazırlar.
Tam bu iki özne arasındaki ilişkide, siyasetin ve devletin rolünü doğru konumlandırmak, içinden geçilen ortamın koşullarına göre bir yetki, görev tanımı ortaya koymak gerekir.
Devlet, ne piyasa ve şahsi teşebbüs adına bireylerin ya da azınlığın toplumsal yararı bozmasına göz yumabilir, ne de çoğunluğun, bireysel hakları baskılayarak kişi gelişimini engellemesine ortam sunabilir.
Devlete biçtiğiniz rol gerçekçi ve yerindeyse, siyasetten beklentiniz de doğru konumlanabilir.
Siyaset, devlet aygıtını kullanarak kamu yararını kendi şahsi menfaatinize tahvil etme, ya da bireylerin farklılıkları üzerinde tahakküm kurma gücünü ele geçirme mekanizması ve süreci değildir.
Siyaseti, olması gereken sınırlar içerisinde bir sosyal sorumluluk ve kişisel yükümlülük olarak tarif ediyorsanız, hayatın amacı ile siyasete yüklediğiniz anlam arasında makul bir dengenin oluşması gerekir.
Siyaseti belli konumların ve nihayetinde devletin ele geçirilmesi olarak ele aldığınızda, bir süre sonra öylesine temel amaç gelir ki, neredeyse diğer bütün amaçların yerine geçer, üzerine çıkar.
“Maksudun mabudun olursa” sözü, tam da bu noktadaki denge uyarısını ifade eder.
Siyasette başarılı olmaya motive olmak, yoğunlaşmak, bu çerçeveyi korumak şartıyla kıymetlidir. Aksi takdirde hırs bütün değerleri tüketmekle kalmaz, toplumsal ilişkileri hatta kişiliği bile bozar.
Siyasal maksatlar, insani değerlerin taşıyıcısı ve koruyucusu olduğu ölçüde değerlidir.