Bu ülkede her gün uyuşturucu operasyonu var.
Yetmiyor, duyuyoruz ki iş ilkokul yaşına kadar düşmüş.
Bu iş tesadüf falan değil.
Bu, yıllardır tüket babam tüket kafasıyla yaşamanın faturası.
Özal’dan beri bize ne öğretildi?
Cebinde olmayan parayı harca.
Harca ki adam sansınlar.
Sonra ne oldu?
Kredi kartı, tüketici kredisi, borç borç üstüne…
En sonda da kafayı sıyırma hali.
Atasözü boşuna dememiş:
“Ayağını yorganına göre uzat.”
Ama bizde o laf sadece duvarda asılı kaldı.
Milletin geliri üç kuruş,
ama hayat standardı beş kuruş.
Birikim sıfır.
Herkes başkasının parasıyla artistlik peşinde.
Bugünü kurtarayım derken yarını gömüyoruz.
Devlet ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Bu toplumsal travmayı koltuğundan izliyor.
Halkın refahı umurunda mı? Değil.
Yalan, siyasetin ana maddesi olmuş.
Seçtiğin adam sana yalan söylüyor,
ülke için bir şey yaptığı yok,
senin için zaten hiç yok.
Varsa yoksa kendi cebi.
E millet böyle olunca ne yapıyor?
Bunalıma giriyor.
Kimi içkiye,
kimi maddeye sarılıyor.
Sonra ne oluyor biliyor musun?
Yine içenleri topluyorlar.
Getiren yok ortada.
Satan zaten buhar.
Bu nasıl bir düzen?
Bu nasıl bir akıl?
Vallahi anlamak zor.
Allah bu memleketin insanına ya
peygamber sabrı vermiş
ya da tam bir boşvermişlik.
Hangisi, emin değilim.
Neyse…
Bugün pazar.
Papaz Efendi bekler.
Gideyim iki mum yakayım;
ülke için, insanımız için.
Herkese iyi tatiller.