Parlamak herkes içindir; yanmak seçilmiş ruhlara…
ey gökyüzü,
yücelerin krallığı
ey güneş
erdemleri doğuran kral
yücelerin yücesi
herkesten önce kutsamaktasın
aydınlattıklarını
ve uyandırmaktasın
bilgeliğinle yaşamı…
ey ay
gökyüzü krallığının bekçisi
ve altındakilerin gözcüsü
yer ve gök arasındaki son kutsal
yeni yıldızlar doğurmakta yatağın
bir karşıt aramaktayım kutsallığın yatağında…
ey yıldız
uzağımdaki
gece dansı beklemekte bizi
sonsuzluğun aydınlığında
ve mutluluğunda…
ve işte orada, o sonsuz bir boşlukta
güneşin herkesi bir kılan ışığından uzakta
kendi karanlığına sığınmış bir yıldız…
ve işte orada, en uzakta, en derinde, parlamıyor
kendi karanlığına aşık o, sadece yanıyor
sadece uyanık ruhlara parlayan
kutsallığın yatağında uykusuz bir sır gibi…
ey benim karşıtım; güneşin kalabalığından kaçan
ayın bekçiliğine sığmayan, sonsuzluğun sessiz çığlığı…
senin soğuk ışığında buldum kendi yansımamı
gökyüzü krallığında bir yabancı
sonsuzluğun aydınlığında huzurlu bir aykırılık…
dansımızın ışığında gece
güneşin görkemine eş, ayın sükûnetine denk
bu ne bir kaçış, ne bir ayrılık…
sonsuz krallıkta sadece iki ışık
kendi yörüngesini çizen iki aşık…
gökyüzü krallığının kalbinde
sonsuz bir dönüşle
ışığımızın dansında kurulacak cennetimiz
kutsallığın yatağında kıyılacak nikahımız…
ey yıldız
uzağımdaki
güneşin krallığına boyun eğmeyen
kendi karanlığını kendi ışığıyla emziren…
ey yıldız
uzağımdaki
ya ışığı çok olan yere; göğe götür beni…
ya da tamamen göm karanlığına bizi…
ey yıldız
uzağımdaki
gece dansı beklemekte bizi
başlasın artık dansımız
sonsuzluğun aydınlığında
ve ikimizin mutluluğunda…