Geçen yıl, bu saatler bizdik… Hayat ile yaşam arasındaki, O ince çizgi gibi yokluğun.
GEL, kurban etme sesin geldiği yere! Bıraktığın kazağı giyiyorum, arada bir, eskimesin diye. Ne zaman senin kazağını giysem; Dünyaya senin gözlerinle bakıyorum sevgili. Kendimi görüyorum; sende kalan O EN güzel halimi… Sen, benden hiç gitmedin de!
SEN… SEN YENİ de ÖZLEMİM dinmeden, BİR BAŞKASI SARMADAN, BEN senden gitmeden GEL… Zaman, BİZİ bizden ÇALMADAN GEL ARTIK.
Sen, benim kanayan yaramsın sevgilim; iyileşmesini hiç istemediğim…
Şimdi, ATEŞ oldum, KOR oldum, KÜL olmadan GEL!
Istırabımı duyuyorsun ancak, GEL deyişlerimi değil. Aşkımın korları, günbatımı kızıllığı gibi akıyor sana DA YANMIYORSUN!
İçimde depremler, dışımda o kahreden sessizlik, DUYMUYORSUN!
Yitik zamana mektuplar biriktiriyorum sevgili, okursun belki, bendeki seni…
Ah! canımdan can gitse de GEL, aşkın adını mutluluk koyarız: Biri KOR ateş, biri BUZLU su; birbirine akan İKİ NEHİR oluruz. Gözlerinin karası varken, gecenin koyusunda büyütme sevdamı!
GEL!
Sen, yüreğime oturan KOCA bir ağırlıksın sevgili; Hep orada KALSAN DA, seninle dolup TAŞSAM DA, sen yine de GEL!
Yokluğun yoruyor, BU HASRETLİK BİZİ ÖLDÜRÜYOR!
GEL ARTIK!
Aşkın, Aşkın bir kere rahmime düştü… Yolunu gözlediğim değil, İÇİMDE BÜYÜTTÜĞÜM olsan da GEL.
Korkuyorum, sancılanmaktan; doğduğun gün, yalnızca sevmekten… GEL Kİ bu doğum sancısı VUSLATA evrilsin, İçimde büyüttüğüm, ellerimde HAYAT bulsun.
OYSA SEN, Öyle bi gittin ki zamansız, hem kendini, hem beni bıraktın kanatsız…
Keskin bir rüzgar gibi adın, acılarımı tazeleyen yalnızlığımda…
Sen, benim HAYALİME, sen, benim AŞKIMA emanet olsan da, Orada sadece “BİZ” Biz kalsak da; ayrı ayrı değil, “BİR” olmak için, Gel artık…
Ah… Gel artık… Gelmelisin…
GELMELİSİN ARTIK…