Defalarca yazdık: Muhalefetin hata yapma lüksü yok.
Takiptesin; eşin, dostun, yol arkadaşların… Kimi içeride, kimi dışarıda; iddia ve ithamlarla boğuşuyor. Dosyalar, Demokles’in kılıcı gibi tepede sallanıyor.
Böylesine hassas bir zeminde;
eğlence düşkünlüğünün, hovardalığın, hele ki çalıp çırpmanın zamanı mı?
Sabredeceksin.
Çalışacaksın.
Güven vereceksin.
İktidar olacaksın.
Ama sen daha yolun başında, elinde güç yokken, iktidarla yarışır gibi aynı yanlışlara talip oluyorsan; toplum sana neden güvensin?
Vatandaş sana niye oy versin?
“Aynısının laciverti” olmak için mi?
Zaten gördüğünü neden tekrar denesin?
İnsanlar sana bir umut olarak oy veriyor.
O umudu kirletmek, sadece siyasi hata değildir — düpedüz ihanettir.
Daha vahimi, bu tipleri savunmak…
Bu, sadece bireysel bir çürüme değil; kurumsal bir kabullenmişliktir.
Demek ki sorun kişilerde değil yalnızca, zihniyettedir.
“Arın” deniyor, sen “Arınç” anlıyorsun.
Oysa mesele çok açık: Temizlenmeden kurtuluş yok.
Taraftarlık ayrı, dava şuuru ayrıdır.
Sorgusuz sadakat, aklın iflasıdır.
Bugün sokaktaki insanın zihninde oluşan kanaat şu:
“Bunlar muhalefetteyken böyleyse, iktidarda ne yaparlar?”
Bu algıyı kırmadan bırak iktidarı, güven dahi inşa edemezsin.
Toplum yıllarca yıpratılmış, güven duygusu zedelenmiş…
Sen ise hazır bulduğun umudu birkaç ayda tüketiyorsun.
Beş ayda çocuk bile doğmaz;
ama sen beş ayda güveni yok ediyorsun.
İstifade etmeyi bilenler, istifa etmeyi unuttu.
Oysa bazen çekilmek, en büyük hizmettir.
Yapamıyorsan, bulunduğun makam sana da yüktür, davaya da enkazdır.
Bugün ortaya çıkan tablo, bir siyasi rekabet değil;
bir güven krizidir.
Ve bu kriz çözülmeden, ne söylem işe yarar ne strateji.
Epilogue:
Bu şekilde değil iktidar olmak,
sandıkta var olmak bile zorlaşır.