Özgür’ün 100’üne 2 Kala…

Savaş meydanlarında kurulmuş, kuruluşun ve kurtuluşun partisi olan Cumhuriyet Halk Partisi…
Bugün ise mahkeme koridorlarında ve meydanlarda yürütülen bir yıpratma senaryosunun tam ortasında.
Özgür’ün “100 miting” hedefinin 98’i geride kaldı.
Geriye 2 miting kaldı.
Ve insanın aklına şu soru geliyor:
Bunca gürültünün, bunca hamasetin sonunda geriye ne kaldı?
Belki son iki mitingden birinde, o Zoom toplantılarının duayeni Ekrem İmamoğlu da bağlanır…
Ne dersiniz ey ihanetten beslenenler?
Memleketin başka hiçbir meselesi yokmuş gibi,
Ekrem İmamoğlu uğruna koparılan bu fırtına neden?
Bu öfke neden?
Bu celal niye?
Anladık…
Bülent Arınç’ın kahramanı olmak cazip gelebilir.
İçtiğiniz o Manisa suyu bir yana…
Bir zamanlar maklubeye kaşık sallayan siyasi hatıralar da hafızalarda hâlâ taze.
Ama gerçek şu:
98 miting sonunda ortaya çıkan tablo koca bir boşluk.
Yorulan bir teşkilat,
Enerjisini kaybeden bir seçmen kitlesi,
Ve giderek azalan bir ilgi…
Artık meydanlarda coşku yok.
İnanç da eskisi kadar güçlü değil.
Üstelik ortada ciddi iddialar var.
“Ekrem İmamoğlu suç örgütü” iddialarının konuşulduğu davanın ilk duruşmasıyla sonraki duruşmalar arasındaki yoğunluk, adeta miting takvimini belirliyor.
Yani sahnedeki gürültünün arkasında başka bir gerçek var:
İçeride yalnız bırakılan belediye başkanları.
Tam da bu yüzden soruyoruz:
Neden başka belediye başkanları öne çıkarılmıyor?
Neden CHP tek bir isim etrafında dar bir siyasi alana sıkıştırılıyor?
İşte kızgınlığımızın ve itirazımızın sebebi tam olarak bu.
Çünkü bir siyasi hareket,
tek bir figüre teslim edilirse;
o hareket parti olmaktan çıkar, ekole dönüşür.
Bugün CHP’de yaşanan tam da budur.
Ekremist politika.
Bir kişinin etrafında şekillenen,
itiraz edenleri dışlayan,
farklı sesleri susturan bir siyaset.
Oysa CHP’nin tarihi böyle yazılmadı.
Bu parti, tek kişinin değil; bir milletin mücadelesinin ürünüdür.
Ve açık konuşalım:
Ekremist siyasete biat edenlerle,
Bülent Arınç’ın kahramanlarıyla
bu işler yürümez.