Dünyanın emperyalistleri katildir canidir, yağmacıdır. Onun için hâlâ şu ilkel cümle kurulabiliyor:
“Güzel bir ada… Almak onur olur.”
Bu, bir gaf değildir.
Bu, bir zihniyetin ifşasıdır.
Bugün Donald Trump’ın ağzından dökülen bu sözler, modern dünyanın cilalanmış yüzünün altında hâlâ kaynayan eski bir hastalığı gösteriyor: sahip olma hırsı. Toprakları, halkları, kültürleri birer “mülk” gibi gören zihniyet… Sanki dünya bir emlak kataloğu, ülkeler de satın alınacak yazlık arsalar.
Aber hier ist die Sache:
Küba bir ada değildir sadece.
Küba bir halktır.
Bir direniştir.
Bir tarihtir.
Ve o tarih, bir yerlerden satın alınmış gasp edilmiş değil, direnilerek oluşturulmuş ve korunmuş bir tarihtir.
Hatırlayalım:
Küba Devrimi, sadece bir rejim değişikliği değildi. Bu, emperyal kibire karşı verilmiş bir insanlık cevabıydı. Bir avuç insanın, devasa güçlere karşı “biz buradayız” demesiydi.
O günden beri Küba’ya yönelik her tehdit, aslında aynı cümlenin farklı versiyonudur:
“Sen kendin olamazsın.”
Ama Küba bütün zorluklara ambargolara rağmen oldu.
Olduğu için de rahatsız ediyor.
Bugün bir emperyalist çomarı çıkıp bir ülke için “almak onur olur” demesi, yanlız bir dış politika skandalı değildir. Bu, insanlık onuruna karşı söylenmiş bir sözdür. Çünkü bir ülkeyi “almak” demek, orada yaşayan insanları yok saymak demektir.
Bu dilin adı nettir:
Sömürge dili.
Bu zihniyetin kökleri de bellidir:
Kendini merkez, geri kalan herkesi “alınabilir” gören bir dünya tasavvuru.
Ama artık o dünya yok.
En azından, olmamalı.
Bir ülkeyi sevebilirsiniz.
Doğasına hayran olabilirsiniz.
Kültürüne saygı duyabilirsiniz.
Ama “almak”…?
İşte o kelime, bütün maskeleri düşürür.
Çünkü “almak” diyen, aslında şunu söylemektedir:
“Senin iradenin bir önemi yok.”
Ve bu söz, ne kadar güçlü bir ağızdan çıkarsa çıksın,
tarihin çöplüğünde yerini almaya mahkûmdur.
Bugün Küba’ya söylenen, yarın başka bir coğrafyaya söylenir.
Çünkü mesele Küba değildir.
Mesele, hâlâ bazı zihinlerin dünyayı paylaşılacak bir ganimet sanmasıdır.
Ama dünya ganimet değildir.
Halklar da mülk değildir.
Ve kimse, hiçbir ülkeyi “mal” niyetine alıp vitrine koyamaz.
Onur, alınacak bir şey değil,
başkalarının hakkına el uzatmamaktır.