Eğitimi gelişmeyen toplumların fakiri çok olur.
Bu sadece ekonomik bir sonuç değildir; aynı zamanda siyasal ve ahlaki bir sonuçtur.
Fakirleşen toplum, sağlıklı düşünemez. Empati kuramaz. Geleceği tasarlayamaz.
Tutunacak dal arar; kimi zaman silaha, kimi zaman kutsal kitaba sarılır.
Ve nereden besleniyorsa, oranın kulu kölesi hâline gelir.
İşte tam da bu yüzden, yoksulluğu yönetmek siyasetin işini kolaylaştırır.
Bugün karşımızda genç bir işsizler ordusu varsa…
Çocuk yaşta çeteler çoğalıyorsa…
Çocuk cezaevlerindeki tutsak sayısı her geçen gün artıyorsa…
Apartman üniversitelerinden mezun, diploması dışında hiçbir donanımı olmayan, liyakatsiz ama kalabalık bir gençlik büyüyorsa…
Bunun nedeni tesadüf değildir.
Bu tablonun temel sebebi, 24 yıllık AKP iktidarının eğitim sistemini bile isteye çökertmiş olmasıdır.
Bu bir beceriksizlik değil; bilinçli bir tercihtir.
Bugün “adalet yok” diye tartışıyoruz — haklıyız.
Ama adaletsizliği mümkün kılan zeminin eğitim sistemi olduğunu konuşmadan hiçbir yere varamayız.
Eğitim çürümüşse, hukuk da çürür.
Eğitim çökmüşse, vicdan da çöker.
Ailelerin, sürekli değişen müfredata ses çıkarmaması…
Her şeye razı olması…
Çocuklarının geleceğini kurtarmak yerine günü kurtarmaya razı edilmesi…
İşte bu sessizlik, çürümeye ortak olmaktır.
Çünkü fakirleşen toplum, sorgulamaz.
Sorgulamayan toplum, itaat eder.
İtaat eden toplum da modern görünümlü köleler üretir.
Bugün yaşadığımız kriz ekonomik değil sadece;
bu, eğitimle başlayıp karakterle biten bir çöküştür.
Ve eğitimi yeniden ayağa kaldırmadan,
ne yoksulluk biter
ne adalet gelir
ne de bu toplum özgürleşir.