Devletin dini olmaz. Devlet, bütün vatandaşlarına eşit mesafede durmakla yükümlüdür. Türkiye’de din hizmetlerini yürütmek için kurulmuş bir kurum vardır: Diyanet İşleri Başkanlığı. Bu kurumun bütçesi devletin topladığı vergilerden karşılanır. Yani o bütçeye sadece Müslümanlar değil, bu ülkede yaşayan tüm vatandaşlar katkı sunar.
Ancak mesele tam da burada başlar. Çünkü aynı vergiyi veren, aynı ülkenin vatandaşı olan farklı inanç grupları söz konusu olduğunda devletin ilgisi bir anda ortadan kaybolur. Kiliseler, sinagoglar ve diğer ibadethaneler kendi cemaatlerinin imkânlarıyla ayakta kalmaya bırakılır. Din adamlarının maaşından ibadethanelerin bakımına kadar her şey toplumun kendi imkânlarıyla çözülür.
Oysa bu insanlar da bu ülkenin vatandaşlarıdır. Vergilerini verirler, iş kurarlar, istihdam sağlarlar, askerlik yaparlar ve ayyıldızlı pasaportu aynı gururla taşırlar. Vatandaşlık görevleri söz konusu olduğunda herkes eşittir.
Fakat konu dine geldiğinde çoğu zaman aynı cümle karşımıza çıkar:
“Burası %99,9’u Müslüman olan bir ülke.”
Oysa hukuk devletlerinde vatandaşlık matematik işi değildir. Bir inanç grubu milyonlar da olabilir, binde bir de olabilir. Bu durum onların haklarının eksik ya da fazla olması anlamına gelmez. Devlet çoğunluğun devleti değildir; devlet herkesin devletidir.
Dolayısıyla mesele herhangi bir inanca karşı olmak değil, tam tersine eşit yurttaşlık ilkesinin hatırlatılmasıdır. Eğer vergiler bütün vatandaşlardan toplanıyorsa, devletin sunduğu hizmetler de bütün vatandaşları kapsamalıdır.
Gerçek laiklik tam da burada başlar:
Çoğunluğun gücüyle değil, azınlığın hakkını koruyabilme erdemiyle.