Siyasetin kirlenmesi meselesi artık bir tartışma değil, çıplak bir gerçek.
Ve bu gerçek karşısında şu soruyu sormak gerekiyor:
Bu kirlenmeden sadece CHP mi rahatsız?
Ya da AKP hiç mi rahatsız değil?
MHP için her şey gerçekten yolunda mı?
Peki, CHP dışındaki partilerin belediye başkanlarına ne demeli?
Ya susturulan… ya da kadroya alınan basın mı bu sürecin en “başarılı” müdahalesi?
Evet, soruyoruz:
Sadece onlar mı tedirgin?
Nein...
Sorun çok daha derin, çok daha yaygın.
Asıl mesele, ahlaksızlığın kurumsallaşmasıdır.
Öyle bir noktaya geldik ki; hırsıza “hırsız” diyemeyen bir düzen oluştu.
Çünkü herkes kendi hırsızını koruma telaşında.
“Seninki çalıyor!” diyorsun…
Cevap hazır:
“Evet ama çalışıyor…”
İşte çürümenin tam adresi burası.
“Çalıyor ama çalışıyor…”
Bu cümle artık bir savunma değil, bir teslimiyettir.
Bir milletin kendi değerlerinden vazgeçişinin ilanıdır.
Ve daha acısı, bu cümleyi kuranlar bunun farkında bile değil.
Çünkü biz artık sadece hırsızlığı değil;
arsızlığı, namussuzluğu, ahlaksızlığı da kabullenmiş durumdayız.
Normalleştirdik. Meşrulaştırdık. İçselleştirdik.
Bugün siyasette yaşanan krizlerin, tartışmaların, operasyonların ötesinde asıl tehlike budur.
Çürüyen şey sadece kurumlar değil…
Çürüyen, bu ülkenin vicdanıdır.
Ne garip hikâyeler yazılıyor…
Ne tuhaf senaryolar kuruluyor…
Ve en acısı; bu oyunun oyuncuları da figüranları da hazır.
Herkes rolünü biliyor.
Herkes kendi cephesinden alkış tutuyor.
Ama kimse dönüp aynaya bakmıyor.
Oysa mesele basit:
Hırsız hırsızdır.
Partisi olmaz.
Rengi olmaz.
Tarafı olmaz.
Bunu söyleyemediğimiz sürece,
hangi parti olursa olsun…
hangi isim olursa olsun…
bu kirli düzen değişmez.
Ve biz, sadece izlemeye devam ederiz.