“100 yıllık narkozdan kurtuluyoruz.”
Bu cümle, bir gaf değil. Bu cümle, bir yönelimdir. Bir zihniyet beyanıdır.
Ali Yalçın tarafından kurulan bu söz, Cumhuriyetle hesaplaşma arzusunun açık ifadesidir. Çünkü “narkoz” dediğiniz şey, bu ülkenin bağımsızlık mücadelesidir. Bu halkın iradesidir. Bu toprakların vatan oluş hikâyesidir.
Cumhuriyet; kulluğun tasfiye edildiği, yurttaşın var edildiği, halkın söz sahibi olduğu tarihsel bir kırılmadır. Buna “narkoz” demek, bu kazanımları yok saymaktır. Daha açık söyleyelim: Bu, ideolojik bir tercihtir.
Daha da çarpıcı olan ise şudur: Bu sözleri söyleyenler, tam da eleştirdikleri Cumhuriyet düzeninin sağladığı imkanlar sayesinde o koltuklarda oturmaktadır. Eşit yurttaşlık ilkesinin sunduğu haklarla yükselip, sonra o zemini hedef almak, sadece bir çelişki değil; aynı zamanda ciddi bir meşruiyet sorunudur.
Mesele sadece bir söz değil.
Mesele, emek örgütlerinin neye hizmet ettiğidir.
Sendikacılık; iktidar çevrelerine yakın durarak konum kazanma alanı değildir. Emek örgütleri, siyasi sıçrama tahtası değil, emekçinin hakkını savunan yapılardır. Bu çizgiden sapıldığında zarar gören yalnızca kurumlar değil, doğrudan emek mücadelesinin kendisidir.
Cumhuriyetle sorunu olanların derdi nettir: eşit yurttaşlık, laiklik ve halk egemenliği. Çünkü bu değerler, ayrıcalıkları değil, halkın iradesini esas alır.
Son söz:
Cumhuriyet bu ülkenin temelidir. Ona “narkoz” diyenler geçicidir, Cumhuriyet kalıcı.