Ülkenin yarısı Sosyalizm / komünizmle yönetiliyor. Herkesi eşit yoksullukta buluşturduk. Zira ülkenin yarısını gelirde eşitledik…
Asgari ücretin 28.075,50 TL, en düşük emekli maaşının 20.000 TL, açlık sınırının 30.143 TL, yoksulluk sınırının ise 98.188 TL olduğu bir ülkede, suç oranlarının artmasını nasıl engelleyebilirsiniz?
Bu rakamlar birer istatistik değil; milyonlarca insanın günlük hayatıdır.
Boş tenceredir, ödenemeyen kiradır, ertelenen sağlık gideridir, borçla dönen hayattır.
Burada artık ideolojik tartışmaların bir anlamı yok.
Gelir dağılımında fiilen eşitleme yapılmış bir ülkede, yani toplumun yarısı aynı yoksulluk seviyesine sıkıştırılmışken, bunun adına ister istemez başka bir rejim benzetmesi yapılır. Ancak mesele isim değil, sonuçtur.
Fakirlik insanı sadece parasız bırakmaz.
Önce onurundan eder.
Sonra haysiyetinden.
Şerefinden, öz saygısından, özgüveninden eder.
İnsan kendini değersiz hissetmeye başladığında, ahlâkî sınırlar da aşınır. Çünkü açlık, çaresizlik ve umutsuzluk; en sağlam karakterleri bile zorlar. Parasızlık, insana normalde asla yapmayacağı şeyleri yaptırır. Bu yüzden yoksulluk, sadece ekonomik bir sorun değil, aynı zamanda ahlâkî ve toplumsal bir krizdir.
Yapılan kapsamlı çalışmalar gösteriyor ki;
Enflasyon %1 arttığında, suç oranları ortalama %2 artıyor.
Bu, bilim insanlarının 65 ülkede, 50 yıllık suç istatistiklerini inceleyerek ulaştığı somut bir sonuçtur.
Basit bir hesapla;
Enflasyon %50 artıyorsa, suç oranlarının %100 artması tesadüf değildir.
Bugün artan;
Toplumsal şiddet ve suç oranlarının, ahlâki çöküşün, çürümenin ve yozlaşmanın, cinayetlerin, yaralamaların, kadına yönelik şiddetin, eşler arasındaki geçimsizliğin, boşanmaların, fuhuşun, sahteciliğin, kaçakçılığın, dolandırıcılığın bir numaralı sorumlusu bozuk ekonomi, enflasyon ve hayat pahalılığıdır…
Tek başına “ahlâk bozuldu” diyerek açıklanması gerçeği örtmekten başka bir işe yaramaz.
Ahlâk, boş midede uzun süre ayakta kalmaz.
Hukuk, adalet ve düzen; ekonomik zemin çöküyorsa tutunamaz.
Toplumsal çürümenin, yozlaşmanın ve suç patlamasının bir numaralı sorumlusu;
bozuk ekonomi, yüksek enflasyon ve hayat pahalılığıdır.
Bu gerçek görülmeden;
ne güvenlik politikaları işe yarar,
ne cezaları artırmak çözüm olur,
ne de nutuklar toplumu ikna eder.
Çünkü suç, çoğu zaman karakolda değil;
MUTFAKTA başlar.