İnsanlığın varoluşundan bugüne, görünürde dışsal ama gerçekte zihinsel bir düşmanla mücadele ediyoruz ve zihinlerimizle sürekli savaş halindeyiz .
Zihinlerimizi teslim alan, bizi biz eden değerlerden uzaklaştıran bu yapı, kadim anlatılardaki gibi “Yedi Başlı Dev” misali hem karşımızda durur, hem de içimizdeki saf duyguları kemirir.
Bu Yedi Başlı Dev aslında herkesçe bilinen ama bilindiği halde dokunulmayan şu sıralamadan oluşur:
* Para,
* Ego,
* Hırs,
* Mevkii,
* Ünvan,
* Kariyer,
* Önyargı.
Emperyalist yoz-yobaz burjuva kültürün besleyip büyüttüğü bu insanlık dışı öğeler;
Kurumların içinde ve dışında,
Ailede, sokakta, işyerinde, okulda,
İnsan ilişkilerinin her alanında kendini yeniden üretmektedir.
Bu sistematik kuşatma;
İnsan-î değerleri, paylaşımı, ortak zemini, kolektif aklı ve “biz” olma hâlini bilinçli biçimde törpüler.
Yerine bireyi yüceltir, “beni” kutsallaştırır, ”bizi” yani çoğul dili susturur.
Ortaya çıkan tablo nettir:
İnsan, kendi içindeki cevheri toplumsal faydaya sunmak yerine, bireysel çıkarın vitrini hâline getirilir.
Bu, pratikte yaşadığımız çıplak gerçektir.
ÇIKIŞ YOLU: BİZ BİLİNCİ VE ETİK ÜSLUP!
Tüm bu sarmaldan çıkışın yolu;
Bizi biz eden toplumsal ve insan-î değerleri,
Bilinç ortaklığı ile ortak iradeyi,
Etik ve ahlaki bir üslubu yeniden bilincimizin merkezine yerleştirmekten geçer.
Halka rağmen değil,
halk için ve halka hakça hizmet anlayışıyla…
Ümidimiz odur ki;
Bu yedi başlı sarmaldan kurtulmak için,
kKlektif bilinçle, karanlığa ışık saçan birer ışık yolcusu olma gayreti büyüsün, insan olmada zuhur bulsun.
EGO: ZİHNİN İÇİNDE TAVAN YAPAN DÜŞMAN!
Ve şimdi, bu Yedi Başlı Dev’in en sinsi başına geliyoruz: Ego.
Evet… Ego ve kibir.
İnsanların zihninde tavan yapmış bir düşmanla savaşıyoruz.
Üstelik bu düşman dışarıda değil;
Zihnin içinde, sessiz sedasız bir savaş yürütüyor.
Çoğu zaman dışarıdan düşman aramayız,
çünkü gerçek meydan muharebesi insanın kendi içindedir.
Ego ne yapar?
Haklı çıkmaya zorlar.
“Ben”i merkeze koyar.
Başkasının sözünü duymayı zorlaştırır.
Empatiyi, sevgiyi ve bilinci sis gibi perdeler.
Ve en tehlikelisi: insanı kendi gelişiminden uzaklaştırır.
Dünya hızlandıkça, bilgi çoğaldıkça, insan değiştikçe…
Ego da kendini büyüterek ayakta kalmaya çalışır.
KRİTİK AYRIM: EGO DÜŞMAN DEĞİLDİR!
Burada hayati bir noktanın altını çizmek gerekir:
Aslında ego düşman değildir.
Ama kontrol edilmezse düşmanlaşır.
Ego;
fark edilirse,
yönetilirse,
dönüştürülürse
insanın en sadık hizmetkârına dönüşebilir.
Ego’nun en büyük korkusu tek bir şeydir:
FARKINDALIK.
İnsan farkındalığını yükselttikçe ego yok olmaz;
sadece yerini bilir.
Zaten aylardır işlediğimiz zincir tam da budur-hem tv kanalındaki programımda, hem toplantılarda- da dört dosya halinde-:
Bilinç → Frekans → Farkındalık → Hakikat
Buna Üslub da dahildir.
Ve bu zincirin önündeki en büyük engel, şişirilmiş, denetimsiz egodur.
EGO’NUN GÖLGESİ VE BÜTÜNLENMİŞ İNSAN!
İnsan zihninin derin labirentlerinde, görünmeyen ama her adımda hissedilen bir güç yaşar: Ego.
Başlangıçta kendini koruma içgüdüsünden doğar;
Zamanla büyür, şekil değiştirir,
Ve insanın kendi özüyle bile çatışmasına neden olur.
Ego sesini yükselttikçe, İnsan kendi öz sesini duyamaz.
Haklı olma arzusu, üstün görünme çabası, kırılganlığı gizleme telaşı…
Bunların hepsi egonun kurduğu küçük ama etkili tuzaklardır.
Unutulmamalıdır ki gerçek bilgelik;
Egoyu ezmekte değil, onu tanımakta, yönetmekte ve dönüştürmekte saklıdır.
BÜTÜNLENMİŞ İNSAN KİMDİR?
Bütünlenmiş insan;
Ne boyun eğer,
Ne kibirle yükselir.
Kendini merkeze koymadan yürüyebilir,
Ama kendini yok etmeden de var olabilir.
Çünkü bilir ki asıl savaş dışarıda değil, zihnin sessiz koridorlarındadır.
Ve en gerçek zafer;
Bu görünmeyen savaşı dinginlikle yönetebilmektir.
Evet evet!
“İnsanların zihninde tavan yapan bir düşmanla savaşıyoruz.”
Bu savaş;
Silahla değil,
Bilgiyle, sezgiyle, empatiyle,
Ve kolektif bilinçle kazanılır.
Arifçe…Kamilce… Derviş Misali Aşk İle…