Vietnam’ın çamurunda doğan direniş ile Ortadoğu’nun kavrulmuş topraklarında büyüyen gerilim, aslında aynı hikâyenin farklı sahneleridir. Birinde Ho Chi Minh vardır; diğerinde ise bugün hâlâ süren bir güç mücadelesinin merkezinde duran İran.
“Ustaya saygıyla” demek, geçmişteki bir direnişi romantize etmek değildir; bugünü anlamak için bir pusula edinmektir. Vietnam’da verilen mücadele, emperyal güce karşı halkın iradesinin neler yapabileceğini gösterdi. Aynı gerçek bugün İran’ın etrafında şekillenen savaş ihtimallerinde de kendini hissettiriyor. Çünkü mesele sadece devletler arası bir çatışma değil; güç, bağımsızlık ve egemenlik meselesidir.
Vietnam Savaşı bize şunu öğretti: Teknolojik üstünlük, her zaman zafer getirmez. Kararlılık, sabır ve halk desteği olmadan hiçbir güç kalıcı olamaz. Bugün İran’a karşı yürütülen baskılar, yaptırımlar ve savaş senaryoları da benzer bir tabloyu hatırlatıyor. Büyük güçler yine sahnede, hesaplar yine büyük; ama bedeli ödeyecek olan yine halklar.
Savaş, haritalar üzerinde çizilen stratejik planlardan ibaret değildir. Her bomba, bir evin yıkılması; her çatışma, bir hayatın kararması demektir. Vietnam’da köyler yakıldı, şehirler yıkıldı; ama bir halk diz çökmedi. Bugün İran coğrafyasında olası bir savaşın sonucu da farklı olmayacaktır: Yıkım, acı ve uzun yıllar sürecek bir travma.
Ancak burada kritik bir fark vardır. Vietnam’da mücadele doğrudan bir işgale karşıydı. İran meselesi ise daha karmaşık; bölgesel güç dengeleri, ideolojik çatışmalar ve küresel hesapların iç içe geçtiği bir düğüm. Bu yüzden bugünü anlamak, geçmişten ders çıkarmayı daha da önemli kılıyor.
“Ustaya saygıyla” diyorsak, sadece direnişi değil, savaşın yıkıcılığını da görmek zorundayız. Çünkü Ho Chi Minh’in mirası sadece kazanılmış bir zafer değil; aynı zamanda o zaferin ödenen ağır bedelidir. O bedel, bugün yeni savaşların kapısını aralamak yerine, barışın değerini hatırlatmalıdır.
Sonuç açık: Güçler değişir, coğrafyalar değişir ama savaşın kazananı olmaz. Vietnam’dan İran’a uzanan bu çizgide, tek değişmeyen şey halkların çektiği acıdır.
Ve bu yüzden…
Ustaya saygıyla demek, sadece direnmek değil; gerektiğinde savaşı sorgulamak, bedelini hatırlamak ve aynı hataların tekrarına karşı durmaktır.