Türkiye’de siyaset, ne yazık ki uzun süredir halkın gerçek gündeminden kopmuş bir güç mücadelesine dönüşmüş durumda. Cumhuriyet Halk Partisi belediyeleri üzerinden gündeme gelen yolsuzluk iddiaları ve etik dışı ilişkiler, sadece bir partinin sorunu değil; bu ülkenin çürüyen yönetim anlayışının aynasıdır. Çünkü bu tablo, iktidara da aradığı fırsatı altın tepside sunuyor.
İktidar kanadı, muhalefetin bu zaaflarını kullanarak eleştirileri savuşturuyor, kendi sorumluluklarını görünmez kılıyor. Tartışma yoksulluktan, işsizlikten, hayat pahalılığından koparılıp skandallara kilitleniyor. Böylece siyaset, halk için çözüm üretme alanı olmaktan çıkıp bir “kim daha az kirli” yarışına dönüşüyor.
Ama asıl mesele şu: Bu kirli kavganın bedelini kim ödüyor?
Cevap açık: Bu ülkenin fakir fukarası.
Bugün 28 bin lira asgari ücretle geçinmeye çalışan milyonlar, 20 bin lira emekli maaşıyla ayakta kalmaya çalışan yaşlılar, her gün daha da ağırlaşan bir yaşam mücadelesinin içinde. Kiraların 30 bin liradan başladığı bir ülkede, insanlar artık barınmayı bile bir lüks olarak görmeye başladı. Mutfakta yangın var, faturalar ödenemiyor, gençler geleceğini yurt dışında arıyor.
Ama siyaset neyi konuşuyor? Skandalları.
Elbette yolsuzluk da, ahlaki çöküş de konuşulmalı. Ama bu meseleler, halkın yaşadığı ekonomik yıkımın üzerini örtmek için birer araç haline getirildiğinde, işte o zaman gerçek bir ihanete dönüşür. Çünkü o noktada artık kim haklı, kim haksız tartışması değil; kim daha iyi manipüle ediyor yarışı başlar.
Bugün gelinen noktada ne muhalefetin sicili temizdir ne de iktidarın sorumluluğu yoktur. Ama halkın sabrı tükenmiştir. İnsanlar artık skandal değil çözüm görmek istiyor. Slogan değil ekmek, polemik değil adalet istiyor.
Eğer siyaset kurumu bu gerçeği görmezden gelmeye devam ederse, o zaman mesele sadece yolsuzluk ya da ahlaksızlık olmaktan çıkar; doğrudan doğruya halkın yaşam hakkına kast eden bir düzen haline gelir.
Ve unutulmamalıdır: Açlık, hiçbir siyasi tartışmayı dinlemez.