Türkiye zor bir coğrafyada yaşıyor.
Biz büyük güçlerin birbirine değmeden itiştiği bir yerdeyiz. Tampon ülkeyiz ve tampon ülkeler rahat uyuyamaz.
Bu yüzden zaman zaman şu soru ortaya atılıyor. Türkiye nükleer silah yapmalı mı?
Mevcut küresel çerçevede genel değerlendirme hayır yönünde
Çünkü nükleer silah güvenlik sağlamaz. Sadece korku üretir. Dünyaya bakmak yeterli. Kuzey Kore nükleer oldu ama halkı aç. Pakistan nükleer oldu ama ekonomisi kırılgan. İran nükleer eşiğe geldi ama nefes alamıyor. Nükleer silah ülke kurtarmıyor. Sadece yönetenlerin masadaki sesini biraz kalınlaştırıyor.
Üstelik bedeli ağır. Yaptırımlar geliyor, yalnızlaşma başlıyor, sürekli gözetim devreye giriyor ve her kriz anında ilk hedef olma ihtimali artıyor.
Biz ada ülkesi değiliz. İzole olamayız. Duvar çekip kendi kabuğumuza kapanamayız. Komşularımızı silip atamayız. Bu coğrafyada yaşayarak ayakta kalmak zorundayız.
Türkiye’nin sorunu nükleer eksikliği değil. Türkiye’nin sorunu uzun vadeli düşünemek. Kurumların hafıza taşımaması. Liyakatın zayıflaması. Bilim insanlarının gitmesi. Gençlerin bavul toplaması.
Yirmi birinci yüzyılda caydırıcılık atom bombasından gelmiyor. Teknolojiden geliyor. Çip üreten, ilaç geliştiren, enerji depolayan ülkeler söz sahibi oluyor. Nükleer başlık değil, beyin tutabilen ülkeler güçlü.
Bir de şu gerçek var. Türkiye NATO üyesi. Yani zaten nükleer şemsiyenin altında. Ayrı bir nükleer macera bizi daha güvende yapmaz. Daha yalnız yapar.
Bizim ihtiyacımız bomba değil. Devlet aklı.
Ordusu güçlü olacak evet ama üniversitesi de çalışacak. Savunma sanayisi olacak ama bilim insanı kaçmayacak. Masaya yumruk vurabilecek ama cümle de kurabilecek.
Çünkü bomba patladığında herkes kaybeder.
Ama akıl eksildiğinde savaş çıkmadan da kaybedersin.
Asıl tehlike orada.