Çanakkale…
Bu ülkenin hafızasında sadece bir savaş değil, bir varoluş hikâyesidir.
Ama bu hikâyeyi anlatırken eksik bırakılan bir gerçek var.
O cephede sadece Müslümanlar yoktu.
Bu toprakların Ermeni’si, Rum’u, Yahudi’si…
Osmanlı vatandaşı olan binlerce gayrimüslim de aynı siperdeydi.
Aynı merminin hedefi oldular, aynı toprağa düştüler.
Fakat yıllar geçti…
Kimine “şehit” dendi, kimine sadece “ölü”.
İşte mesele tam da burada başlıyor.
Vatan için can vermenin ölçüsü inanç olabilir mi?
Aynı bayrağın altında savaşan birinin fedakârlığı, dini üzerinden tartılabilir mi?
Gerçek şu ki;
Çanakkale’de akan kanın rengi birdi.
Acının dili yoktu.
Ölüm kimseye kimliğini sormadı.
Ama biz, sonrasında sorduk.
Tarihin bazı sayfaları yüksek sesle okunurken, bazıları bilerek kısık bırakıldı.
Çünkü kabul etmek zor:
Bu vatan sadece bir inancın değil, birlikte yaşayan herkesin emeğiyle savunuldu.
Bugün yapılması gereken şey çok basit ama çok kıymetli:
Hakikati eksiltmeden anlatmak.
Çanakkale’de hayatını kaybeden herkes…
İster “şehit” densin ister denmesin…
Bu toprakların onurlu bir parçasıdır.
Ve belki de en doğru cümle şudur:
Bu vatan için can veren herkes, bizimdir.
Unutulanlar da, unutturulanlar da…
Saygıyla anıyorum.