Bir siyasi hareketi seçim kazandıran şey sadece lider değildir. Sadece örgüt de değildir. Sadece ekonomi ya da gündem de değildir. Kazandıran şey; seçmene verilen söz ile partinin kendi içindeki davranışı arasındaki uyumdur.
Bugün CHP’nin önündeki temel mesele rakiplerini yenmekten önce kendi hikâyesini yeniden kurabilmektir.
Kemal Kılıçdaroğlu’nun siyasette en çok gözden kaçırılan özelliği tam da burada yatıyor. Onun siyasi yaklaşımı, bağırarak değil sabrederek, kutuplaştırarak değil bir araya getirerek sonuç alma üzerine kuruluydu. Türkiye’de yıllarca birbirine selam vermeyen siyasi gelenekleri aynı masaya oturtabilmesi tesadüf değildi. Bu yaklaşımın en somut sonucu ise farklı toplumsal kesimlerin ortak hedef etrafında buluşabilmesiydi. Özellikle yerel seçimlerde kurulan geniş toplumsal uzlaşının başarıya dönüşmesi bunun önemli örneklerinden biri olarak değerlendirilebilir. (Vikipedi)
Ancak bugün ihtiyaç duyulan şey geçmişi anlatmak değil, geleceği inşa etmektir.
CHP yeniden ayağa kalkacaksa önce kendi üyelerine şunu hissettirmelidir:
“Bu parti kimsenin kariyer alanı değil, ortak emanetidir.”
Çünkü seçmen kavgalı kadroların peşinden gitmez. Seçmen güven veren kadroların peşinden gider.
İnsanlar artık uzun ideolojik tartışmalar dinlemiyor. Markete gidiyor, faturaya bakıyor, çocuğunun geleceğini düşünüyor. Bu yüzden CHP’nin dili de değişmek zorunda.
Daha fazla slogan değil.
Daha fazla çözüm.
Daha fazla öfke değil.
Daha fazla güven.
Daha fazla rakip eleştirisi değil.
Daha fazla gelecek tasavvuru.
Bir anne mutfakta neyi konuşuyorsa CHP onu konuşmalıdır.
Bir emekli kahvede neyi konuşuyorsa CHP onu konuşmalıdır.
Bir genç iş görüşmesinden çıktığında ne hissediyorsa CHP onu anlamalıdır.
Siyaset artık seçmene ne düşündüğünü anlatma işi değil; seçmenin ne yaşadığını anlama işidir.
Kemal Kılıçdaroğlu’nun “adalet yürüyüşü” gibi toplumun farklı kesimlerini ortak bir değer etrafında buluşturan girişimleri, siyasette sadece seçim değil, vicdani meşruiyet de üretilebileceğini göstermiştir. (Vikipedi)
Yeni dönemin parolası ise şu olmalıdır:
Önce parti içinde adalet.
Sonra toplum için adalet.
Önce parti içinde kardeşlik.
Sonra toplumda birlik.
Çünkü kendi içinde birleşemeyen hiçbir siyasi hareket, milyonları bir araya getiremez.
CHP’nin kazanacağı gün, en sert tartışmaların yaşandığı salondan bile insanlar aynı kapıdan omuz omuza çıkabildiği gün olacaktır.
İnsanlar kusursuz lider aramıyor.
İnsanlar kendilerini yalnız bırakmayacak bir siyasi irade arıyor.
Umut bazen büyük meydanlarda değil, vatandaşın “beni anlıyorlar” dediği anda doğar.
Ve siyasetin en güçlü sermayesi de budur:
Güven.
Güven varsa örgüt ayağa kalkar.
Örgüt ayağa kalkarsa toplum harekete geçer.
Toplum harekete geçtiğinde ise seçim sonuçları sadece bir formaliteye dönüşür.