Son günlerde neredeyse her gün basında iki tür haber manşet oluyor: “iftira iddiası” ve “itiraf açıklaması”.
Birileri birilerini suçluyor, birileri ötekini deşifre ediyor.
Ortaya saçılan bu rezillikler tesadüf değil. Maruz kaldığımız bu kötülüklerin nedeni, bu ülkeyi kendi çıkar ağlarıyla yaşanmaz hale getiren siyaset simsarlarının kurduğu sistemdir.
Dikkat edildiğinde bütün kötülüklerin altından aynı güruh karşımıza çıkıyor. İsimler değişiyor, tabelalar değişiyor, partiler değişiyor; ama zihniyet değişmiyor.
Bunların çalışma usulü her partide aynıdır: Güce yanaşırlar, fırsat kollayıp mevzi tutarlar. Dava değil makam, halk değil rant peşindedirler.
Her partide mevzi bulmaya çalışırlar; ideolojileri yoktur, yalnızca menfaatleri vardır. Kirli düzen hangi kapıdaysa oraya yerleşirler ve hızla ürerler
Bu ağın içinde; ihale var, rüşvet var, yağma var, hırsızlık var,ayırımcılık var, yolsuzluk var, adaletsizlik var, liyakatsizlik var, iftiracılık var, ihanet var
Eksiksiz ahlaksızlıksızlık var.
İftiracı da İtirafçı da Aynı Zeminde Doğar
İftiracılar ve itirafçılar bu çürümüşlükten meydana saçılıyor .
Bunların ç oğu zaman hiç beklenmedik bir yerde ve zamanda, karşımıza “başkan”, “milletvekili”, “danışman”, “koordinatör” ya da bir güç odağının “gözdesi” olarak çıkarlar.
İftiracı da, itirafçı da güçle bağlantılı figürlerdir.
İftiracı, güç kazanmak ya da korumak için konuşur.
İtirafçı ise güç kaybettiğinde ya da güç dengesi değiştiğinde konuşur.
Her ikisinin ortaya çıkışındaki motivasyon benzerdir: çıkar, konum alma ve korunma.
Güç Sarsıldığında İtiraf Başlar
İftira çoğu zaman rakibi zayıflatmanın aracıdır.
İtiraf ise genellikle elde edilmiş konumu koruma, daha güvenli bir alana geçme ve korunma stratejisidir.
Güç dengesi değiştiğinde itirafçı ortaya çıkar. Dün sessiz kalan, hatta sistemin parçası olan kişi, rüzgâr tersine döndüğünde konuşmaya başlar. Bu konuşma her zaman saf bir ahlaki bir uyanış değildir; çoğu zaman korunma refleksi, konum değiştirme çabası ve yeni güç merkezine yaklaşma hamlesidir.
Her iki figür de kurumsal ahlakın zayıflığından beslenir.
Avantacı sistem, iftiracıyı da üretir, itirafçıyı da. Bu avanta düzeni çarkı döndükçe, bu ikizleri üretmeye devam eder.
İftiracı, sistem güçlü olduğu sürece konuşur.
İtirafçı, sistem sarsıldığında konuşur.
Birinin silahı sahte iddiadır, diğerinin silahı içeriden bilgidir.
Ama ikisi de bilginin güç için araçsallaştırıldığı bir zeminde hareket eder.
Çürük Sistem Nasıl Çalışır?
Çürük sistem önce iftirayı üretir.
İftira, korku ve itibarsızlaştırma yoluyla alan açar.
Ardından çatlak büyüdüğünde içeriden kopanlar itirafa yönelir.
Bu döngü, kurumsal çürümenin siyasal mekaniğidir.
Sağlam bir düzende iftiracı barınamaz; bağımsız yargı ve özgür medya onu sınırlar. İtirafçı da pazarlık figürüne dönüşemez; çünkü şeffaflık zaten gerçeği görünür kılar.
Çürük sistem kendi aktörlerini üretir.
Ve o aktörler birbirine düşman gibi görünse de aynı çarkın dişlileridir.
Ruh ikizidirler.
Toplumsal Sonuç
Bu haberlerin sürekli dolaşımda olması toplumda iki duygu üretir:
Umutsuzluk ve duyarsızlaşma.
“Nasıl olsa herkes yapıyor” algısı, sürekli kriz hissi ve geleceğe dair belirsizlik toplumun bünyesine işler.
Bu durum demokratik kültürü zayıflatır.
Yurttaş ya tamamen etkisizleşir ya da öfke halinde yaşar.
Asıl Neden
Bir toplumda başarı liyakatle değil sadakatle ölçülüyorsa; eleştirel düşünce “ihanet” sayılıyorsa; hukuk bağımsız değilse; kamu yönetimi şeffaf değilse… iftiracı da çıkar, itirafçı da.
Temiz siyaset, temiz toplum ve haysiyetli bir düzen için mücadele edeceğiz.