Emine Ülker Tarhan siyasete döndü. Ama asıl soru şu: 12 yıl içinde ne değişti de bir zamanlar sert eleştirilerin hedefinde olan isim, bugün “hoş geldin abla” muamelesi görüyor?
Tarhan, bir dönem parti içinde en keskin muhaliflerden biriydi. Eleştirileri doğrudan çizgiye, yönetime ve siyasi kimliğe yönelikti. Aradan geçen yıllar bu sözlerin ağırlığını azalttı mı, yoksa siyasi şartlar mı farklı bir tablo ortaya çıkardı?
Özgür Özel liderliğinde farklı görüşlerin yeniden buluşması, “birleştirici siyaset” olarak okunabilir. Ama bu yakınlaşma, sadece samimiyetin değil, siyasetin doğal esnekliğinin de bir yansıması olabilir.
Tabloyu değerlendirirken şeffaflık kritik. Eğer gerçekten bir görüş değişimi söz konusuysa, bunun kamuoyuna açık şekilde aktarılması gerekir. Dün dile getirilen eleştiriler ile bugün ortaya çıkan durum arasında bağ kurulmazsa, seçmenin kafasında soru işaretleri birikir.
Eğer mesele siyasetin pragmatik doğasıysa, geçmişteki kırmızı çizgiler, bugün esnek müzakere başlıklarına dönüşebilir. Kamuoyunu küçümsemek büyük bir hatadır. Seçmen, yıllarca süren siyasi tartışmaları takip eder; geçmişteki eleştiriler ve görüşler zamanı geldiğinde tekrar hatırlanır.
Ortada bir değişim olduğu açık. Ama bu değişimin adı hâlâ net değil. Samimiyet mi? Strateji mi? Yoksa alışılmış bir siyasi pazarlık mı? Kararı verecek olan her zaman olduğu gibi kamuoyudur. Çünkü siyasette en uzun ve güvenilir hafıza, seçmenin hafızasıdır.