Bazen kelimeleri yutarım…
Öyle bir çağda yaşıyoruz ki;
yerde bir şey var ama kimse görmüyor,
ağızlar açık ama söz çıkmıyor.
Kelimeler konuşulurken kavga çıkıyor,
susulurken iç çürüyor.
Gerçek CHP’yi sorarsan, bu haritada yok.
Partinin onuru, saygınlığı ve haysiyeti
bir kişinin ikbaline rehin verilmiş durumda.
Bu partinin emekçileri, sırtında partiyi taşıyanlar,
kapı kapı gezenler sessiz;
ses çıkaranlar ya linç ediliyor
ya da yaftalanıyor.
81 miting yapıldı.
Bir aday bile çıkarılamadı.
Parti içi hesaplar, kişisel ihtiraslar
memleketin önüne geçti.
Ekrem İmamoğlu bir “umut” değil;
CHP’nin içine yerleştirilmiş bir kilit.
Özgür Özel “eşgüdüm” diyor;
önce bölüyor,
sonra toparladığını sanıyor.
Ekonomi var diyorlar,
emekli pazardan artık topluyor.
Ahlâk diyorlar,
doğruluğu kanıtlanmamış dedikodularla siyaset yapıyorlar.
Vefa diyorlar,
dün omuz omuza yürüdüklerini
bugün yalnız bırakıyorlar.
Bu bir muhalefet değil,
bu bir kaçış.
Bu bir strateji değil,
bu bir savrulma.
Ve en kötüsü şu:
Bu tabloya itiraz edenler susturuluyor,
itiraz etmeyenler “akıllı” sayılıyor.
Gerçeği söylemek cesaret ister,
bugün cesaret pahalı.
Doğruyu savunan bedel ödüyor,
yanlışa alkış tutan koltuk kapıyor.
CHP artık halkın değil,
bir avuç hesabın partisi gibi yönetiliyor.
İktidarı eleştirmek kolay,
aynaya bakmak zor.
Siyaset bir vitrin değil,
sorumluluktur.
Ama burada sorumluluk yok,
hesap var.
Yol yok,
istikamet yok.
Sadece kişisel gelecek planları var.
Bazen kelimeleri yutarım;
çünkü konuşsam
utandıracağım çok kişi var.
Murat Adıgüzel