İran’a saldırıldı. Bölge yeniden ısınıyor. Bu artık ihtimal değil, somut bir tablo. İran’da oluşabilecek bir kırılma yalnızca Tahran’ı ilgilendirmez. Denge sarsılırsa herkes pozisyon alır. İsrail Suriye’deki İran hedeflerine daha sık vurur. Lübnan hattı gerilir. ABD sahadaki varlığını artırır. Rusya dengeyi kaybetmemek için hamle yapar.
Türkiye bu zincirin dışında kalamaz.
Suriye hattı hareketlenirse sınır etkilenir. Göç baskısı artar. Petrol yükselirse enflasyon sıçrar. NATO içinde baskı artarsa Ankara’dan net pozisyon istenir.
Belirsizlik savaş kadar tehlikelidir.
Böyle bir eşikte siyaset değişmek zorunda. Bu gerçeklik daha ağır bir lider duruşu gerektirir.
CHP bu ülkenin kurucu partisidir. Bu cümle bir övünç değil, sorumluluktur. Kurucu parti olmak kriz zamanında güven üretmek demektir.
Bugün insanlar devleti kime emanet edeceklerini düşünüyor.
Bu soru meydan diliyle geçiştirilemez.
Çünkü bu soru hayat pahalılığı üzerinden soruluyor.
Bu soru sınır güvenliği üzerinden soruluyor.
Bu soru savaş ihtimali üzerinden soruluyor.
Alkış cümleleri güven üretmez.
Gürültü siyaseti istikrar üretmez.
Bu soru ancak netlikle, programla ve soğukkanlılıkla cevaplanır.
Muhalefet sadece “yanlış yapıyorsunuz” diyerek bu eşiği geçemez.
Savaş ihtimali varsa Türkiye’nin nerede duracağını açık söylemeli.
Enerji krizi riski varsa hangi tedbiri alacağını anlatmalı.
Göç ihtimali varsa kalıcı çözüm sunmalı.
Ben isim tartışmıyorum. Ben kapasiteyi tartışıyorum.
CHP kaderine terk edilemez. Ama kurucu miras tek başına yetmez. O mirası taşıyacak bir liderlik gerekir.
Bu coğrafya tribün siyasetini kaldırmaz.
Seçmen kriz anında heyecan aramaz.
Liman arar.
Ve o liman güven vermiyorsa, insanlar alıştıkları yere döner.
Devlet meydanda değil, masada yönetilir.
Ve gerçek liderlik en çok fırtınada belli olur.